​​​​​​​در شرایط بحرانی، مردم بیش از همیشه به احساس دیده شدن و تنها نبودن نیاز دارند. گاهی یک تماس تلفنی، سر زدن به همسایه سالمند، همراهی با خانواده‌ای داغدار یا حتی شنیدن حرف‌های فردی که تحت فشار روانی قرار دارد، می‌تواند بخشی از اضطراب و احساس ناامنی را کاهش دهد. جامعه‌ای که افراد آن نسبت ‌به رنج یکدیگر بی‌تفاوت نباشند، در برابر بحران‌ها تاب‌آوری بیشتری خواهد داشت. دکتر سیدحسن موسوی‌چلک، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران در گفت‌وگو با جام‌جم می‌گوید: «همدلی اجتماعی و مداخلات به‌موقع تخصصی، مهم‌ترین راه کاهش آسیب‌های روانی پس از جنگ است.»