در عصر معاصر، حضرت امام خمینی(ره) و قائد شهید آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای این مقوله را نه به‌عنوان یک تاکتیک مقطعی بلکه به‌عنوان یک استراتژی تمدنی و فریضه‌ای فراتر از مرزهای جغرافیایی مطرح کردند. این نوشتار با بهره‌گیری از منظومه فکری امامین انقلاب و رهنمودهای مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای به تبیین ابعاد راهبردی وحدت امت، موانع آن و راهکارهای تحقق این آرمان بزرگ می‌پردازد. 
     وحدت؛ جوهره اندیشه سیاسی امام خمینی(ره) 
امام خمینی(ره) وحدت را به‌عنوان یک استراتژی بنیادین در اندیشه سیاسی خود ترسیم کردند. ایشان معتقد بودند وحدت، علت محدثه و مبقیه نظام اسلامی و ضامن بقای مسلمانان است. نگاه امام به مسأله وحدت، از مرحله بیداری فردی و گروهی مسلمانان آغاز و با اتحاد جهانی مستضعفان به ثمر می‌نشیند که نتیجه آن، اجرای عدالت در سطح گیتی خواهد بود.  امام راحل با تکیه بر دو عامل کلیدی، گفتمان وحدت را به‌عنوان پارادایم غالب نهادهای اسلامی مطرح ساختند. نخست لزوم قدرت‌یابی مسلمانان و شکست اقتدار پوشالی قدرت‌های رقیب اسلام و دوم مقوله وحدت و انسجام تاریخی و اجتماعی امت اسلامی.  در دیدگاه ایشان، عقیده مشترک به توحید، قبله واحد، قرآن کریم و دشمن مشترک، عناصر ساختاری شکل‌دهنده به جامعه اسلامی هستند که می‌توانند اختلافات را فروکاسته و هویت جدید و فعالی بروز دهند.