یادداشتی از حامد عسکری شاعر و نویسنده
لذت غریب تعجب كردن...
دقت كرده‌اید روزی چند كلیپ و ویدئو روی گوشی همراهمان می‌بینیم؟ روزی چند عكس می‌بینیم؟ قطعا این عكس‌ها از در و دیوار و اینها نبوده؟ عكس‌های خبری معمولا نكته‌ای، حرفی، حدیثی، چیزی داشته‌اند وگرنه رسانه، كانال و روزنامه‌ای که در حال ورق زدن یا اسكرول كردنش هستیم، بیل به مخش نخورده كه حجم اینترنتش را بسوزاند و یك عكس معمولی بارگذاری یا چاپ كند.
دقت كرده اید از دیدنشان تعجب نمی‌كنیم؟ اصلا گویا بشر معاصر از چیزی تعجب نمی‌كند و همین تعجب نكردن باعث می‌شود دنیایمان روز به روز غیرقابل تحمل شود. مدتی پیش كتابی می‌خواندم تحت عنوان عجایب‌المخلوقات و غرایب‌الموجودات،كه كتابی است به زبان فارسی اثر محمد بن محمود بن احمد طوسی همدانی. مؤلف این اثر آن را میان سال‌های ۵62-۵51 قمری به نام ابوطالب طغرل فرزند ارسلان فرزند طغرل سلجوقی در ده ركن و قانون نوشته و راجع به اتفاقات باحال و خفن دوره‌های مختلف سخن‌ها رانده است. عجایب كوه‌ها عجایب انسان، عجایب غول و جن و نسناس و پری همه و همه با نثری جذاب و كلاسیك در مورد این پدیده‌ها و پدیده‌های جذاب دیگری قلم زده و برای ما به یادگار گذاشته است . خودش هم در اول كتاب می‌گوید لزوما همه این مخلوقات عجیب و غریب را به چشم ندیده است و شاید وقتی می‌خوانی‌اش هی توی كله‌ات وول بخورد كه مگر می‌شود؟ مگر داریم؟ علم دلایل خیلی از پدیده‌های طبیعی جهان را حل كرد و این‌قدر روی پدیده‌ها چراغ قوه انداخت كه هیچ قشنگی و زیبایی برایش نمی‌شود متصور شد. یك تابلوی شاهكار نقاشی را در نظر بگیریم. من خودم ترجیح می‌دهم با یك نور كم ذره ذره به تشخیص رنگ و جزئیات و ظرافت‌هایش دست پیدا كنم و از كشفم لذت ببرم تا این‌كه یك نورافكن قوی روی تابلو نور بپاشد و تابلو سفید و شیری‌رنگ شود و هیچ نقطه‌ای در آن مبهم و در پرده نباشد. چه بسا اصلا حرارت آن نورافكن رنگ‌های روی بوم را آب كند و كل تابلو را از دست می‌دهیم. از من به شما نصیحت از دنیای الانتان تعجب كنید و از این تعجب لذت ببرید.
دقت كرده اید از دیدنشان تعجب نمی‌كنیم؟ اصلا گویا بشر معاصر از چیزی تعجب نمی‌كند و همین تعجب نكردن باعث می‌شود دنیایمان روز به روز غیرقابل تحمل شود. مدتی پیش كتابی می‌خواندم تحت عنوان عجایب‌المخلوقات و غرایب‌الموجودات،كه كتابی است به زبان فارسی اثر محمد بن محمود بن احمد طوسی همدانی. مؤلف این اثر آن را میان سال‌های ۵62-۵51 قمری به نام ابوطالب طغرل فرزند ارسلان فرزند طغرل سلجوقی در ده ركن و قانون نوشته و راجع به اتفاقات باحال و خفن دوره‌های مختلف سخن‌ها رانده است. عجایب كوه‌ها عجایب انسان، عجایب غول و جن و نسناس و پری همه و همه با نثری جذاب و كلاسیك در مورد این پدیده‌ها و پدیده‌های جذاب دیگری قلم زده و برای ما به یادگار گذاشته است . خودش هم در اول كتاب می‌گوید لزوما همه این مخلوقات عجیب و غریب را به چشم ندیده است و شاید وقتی می‌خوانی‌اش هی توی كله‌ات وول بخورد كه مگر می‌شود؟ مگر داریم؟ علم دلایل خیلی از پدیده‌های طبیعی جهان را حل كرد و این‌قدر روی پدیده‌ها چراغ قوه انداخت كه هیچ قشنگی و زیبایی برایش نمی‌شود متصور شد. یك تابلوی شاهكار نقاشی را در نظر بگیریم. من خودم ترجیح می‌دهم با یك نور كم ذره ذره به تشخیص رنگ و جزئیات و ظرافت‌هایش دست پیدا كنم و از كشفم لذت ببرم تا این‌كه یك نورافكن قوی روی تابلو نور بپاشد و تابلو سفید و شیری‌رنگ شود و هیچ نقطه‌ای در آن مبهم و در پرده نباشد. چه بسا اصلا حرارت آن نورافكن رنگ‌های روی بوم را آب كند و كل تابلو را از دست می‌دهیم. از من به شما نصیحت از دنیای الانتان تعجب كنید و از این تعجب لذت ببرید.