کشورهای جهان با واکسن‌گریزی چه کردند؟
از زمانی که بشر موفق به ساخت واکسن شد پدیده مخالفت با واکسیناسیون نیز شکل گرفت به طوری که وقتی واکسن آبله در سال‌های اولیه دهه 1800 میلادی ساخته شد این مخالفت‌ها نیز در ابعاد وسیع آغاز شد. در واقع دو قرن است که واکسن‌گریزها در کره خاکی زیست می‌کنند و چنته‌شان از دلیل و برهان برای مخالفت پر است.
عده‌ای از مخالفان از واکنش‌های احتمالی پس از تزریق می‌ترسند و باور دارند این واکنش‌ها بسیار شدید است.عده‌ای نیز می‌گویند واکسن‌ها نقش حفاظت‌کنندگی قطعی ندارند و حتی با وجود تزریق واکسن نیز بیمار‌شدن محتمل است. این که مضرات واکسن بیشتر از فواید آن است هم جزو استدلال‌های رایج است که گفته می‌شود باوری حداکثری میان افراد واکسن‌گریز در جامعه آمریکاست. در برخی کشورها البته این بی‌اعتمادی به علم وجود ندارد بلکه در عوض اعتقاد بر این است که چون به دولت‌ها نمی‌توان اعتماد کرد پس به واکسن‌هایی که دولت‌ها تهیه می‌کنند نیز اعتمادی نیست.
در همه‌گیری ویروس کرونا و درگیرشدن اغلب کشورهای جهان با موج‌های سهمگین این بیماری، واکسن‌گریزها بازهم دست‌بردار نبوده و دولت‌های مختلف را با چالش مقاومت در برابر تزریق واکسن روبه‌رو کردند که البته این مقاومت‌ها و مخالفت‌ها به اتخاذ سیاست‌های تنبیهی و واکنش‌های سفت و سخت دولت‌ها منجر شد.
ایتالیا یکی از اولین کشورهایی بود که داشتن کارت واکسن را برای حضور در محل کار الزامی کرد. دولت این کشور همه کارمندان و شاغلان را موظف کرده تا گواهی واکسیناسیون داشته و در غیر این صورت تست منفی هفتگی کرونا همراه داشته باشند. در این کشور هر کارگری که گواهی سلامت معتبر نداشته باشد بدون این که حقوقی دریافت کند از کار معلق می‌شود.
در آمریکا نیز کارفرمایان موظف شده اند تا از کارکنان خود کارت واکسن بخواهند یا به صورت هفتگی آزمایش کرونا انجام دهند. در کانادا نیز واکسیناسیون برای کارمندان دولت و کارکنان حمل و نقل الزامی و صاحبان کسب و کارهایی مثل رستوران‌ها نیز حتما باید واکسینه شوند.
در کشور کوچک فیجی نیز دولت تصمیم گرفته تا کارکنان خود را در صورت واکسینه‌نشدن از کار محروم کند. در این کشور کارکنان بخش خصوصی اگر واکسن تزریق نکنند جریمه می‌شوند و شرکت‌های خصوصی نیز مجوز کار را از دست می‌دهند.
اندونزی که چهارمین کشور پرجمعیت دنیاست نیز دریافت واکسن را اجباری کرده به طوری که افراد واکسن‌نزده تا پنج میلیون روپیه معادل 357 دلار جریمه می‌شوند. حتی در لبنان که درگیری شدیدی با بیماری کرونا نداشته است ورود به رستوران‌ها، کافه‌ها و سواحل منوط به داشتن گواهی واکسیناسیون یا منفی کرونا شده است. کارمندان لبنانی نیز در صورت امتناع از تزریق واکسن باید هر 72 ساعت تست پی‌سی‌آر انجام دهند.
البته فهرست کشورهایی که از روش‌های اجباری و محدودکننده برای واکسن‌گریزها استفاده کرده‌اند بیش از این چند کشور است به طوری که از ترکیه و عربستان در همسایگی ما تا قزاقستان و سریلانکا و هلند در مسافت‌های دورتر را نیز شامل می‌شود.
سیاست این دولت‌ها در قبال مخالفان تزریق واکسن نشان می‌دهد که در همه جوامع گروه‌های مخالف وجود دارند اما از آنجا که حرکت به سمت سلامت همگانی نیازمند همصدایی است، دولت به عنوان تنظیم‌کننده مقررات باید مانع از به‌خطرافتادن سلامت جامعه بشود حتی اگر لازم باشد برای عده‌ای محدودیت‌هایی طراحی شود.
این موضوع اکنون یکی از نیازهای اساسی جامعه ما بوده و ضروری است حاکمیت به سمتی میل کند تا افرادی که به هر دلیل با جامعه همراهی نمی‌کنند با تبعات اجتماعی ناشی از تصمیم خود مواجه شوند.
عده‌ای از مخالفان از واکنش‌های احتمالی پس از تزریق می‌ترسند و باور دارند این واکنش‌ها بسیار شدید است.عده‌ای نیز می‌گویند واکسن‌ها نقش حفاظت‌کنندگی قطعی ندارند و حتی با وجود تزریق واکسن نیز بیمار‌شدن محتمل است. این که مضرات واکسن بیشتر از فواید آن است هم جزو استدلال‌های رایج است که گفته می‌شود باوری حداکثری میان افراد واکسن‌گریز در جامعه آمریکاست. در برخی کشورها البته این بی‌اعتمادی به علم وجود ندارد بلکه در عوض اعتقاد بر این است که چون به دولت‌ها نمی‌توان اعتماد کرد پس به واکسن‌هایی که دولت‌ها تهیه می‌کنند نیز اعتمادی نیست.
در همه‌گیری ویروس کرونا و درگیرشدن اغلب کشورهای جهان با موج‌های سهمگین این بیماری، واکسن‌گریزها بازهم دست‌بردار نبوده و دولت‌های مختلف را با چالش مقاومت در برابر تزریق واکسن روبه‌رو کردند که البته این مقاومت‌ها و مخالفت‌ها به اتخاذ سیاست‌های تنبیهی و واکنش‌های سفت و سخت دولت‌ها منجر شد.
ایتالیا یکی از اولین کشورهایی بود که داشتن کارت واکسن را برای حضور در محل کار الزامی کرد. دولت این کشور همه کارمندان و شاغلان را موظف کرده تا گواهی واکسیناسیون داشته و در غیر این صورت تست منفی هفتگی کرونا همراه داشته باشند. در این کشور هر کارگری که گواهی سلامت معتبر نداشته باشد بدون این که حقوقی دریافت کند از کار معلق می‌شود.
در آمریکا نیز کارفرمایان موظف شده اند تا از کارکنان خود کارت واکسن بخواهند یا به صورت هفتگی آزمایش کرونا انجام دهند. در کانادا نیز واکسیناسیون برای کارمندان دولت و کارکنان حمل و نقل الزامی و صاحبان کسب و کارهایی مثل رستوران‌ها نیز حتما باید واکسینه شوند.
در کشور کوچک فیجی نیز دولت تصمیم گرفته تا کارکنان خود را در صورت واکسینه‌نشدن از کار محروم کند. در این کشور کارکنان بخش خصوصی اگر واکسن تزریق نکنند جریمه می‌شوند و شرکت‌های خصوصی نیز مجوز کار را از دست می‌دهند.
اندونزی که چهارمین کشور پرجمعیت دنیاست نیز دریافت واکسن را اجباری کرده به طوری که افراد واکسن‌نزده تا پنج میلیون روپیه معادل 357 دلار جریمه می‌شوند. حتی در لبنان که درگیری شدیدی با بیماری کرونا نداشته است ورود به رستوران‌ها، کافه‌ها و سواحل منوط به داشتن گواهی واکسیناسیون یا منفی کرونا شده است. کارمندان لبنانی نیز در صورت امتناع از تزریق واکسن باید هر 72 ساعت تست پی‌سی‌آر انجام دهند.
البته فهرست کشورهایی که از روش‌های اجباری و محدودکننده برای واکسن‌گریزها استفاده کرده‌اند بیش از این چند کشور است به طوری که از ترکیه و عربستان در همسایگی ما تا قزاقستان و سریلانکا و هلند در مسافت‌های دورتر را نیز شامل می‌شود.
سیاست این دولت‌ها در قبال مخالفان تزریق واکسن نشان می‌دهد که در همه جوامع گروه‌های مخالف وجود دارند اما از آنجا که حرکت به سمت سلامت همگانی نیازمند همصدایی است، دولت به عنوان تنظیم‌کننده مقررات باید مانع از به‌خطرافتادن سلامت جامعه بشود حتی اگر لازم باشد برای عده‌ای محدودیت‌هایی طراحی شود.
این موضوع اکنون یکی از نیازهای اساسی جامعه ما بوده و ضروری است حاکمیت به سمتی میل کند تا افرادی که به هر دلیل با جامعه همراهی نمی‌کنند با تبعات اجتماعی ناشی از تصمیم خود مواجه شوند.