انتقاد همیشه سازنده نیست، بخصوص اگر نابجا باشد یا در زمانی معقول، بیان نشود، از سوی دیگر انتقاد درست، موثر، قابل پذیرش همیشه باید همراه با ارائه راهكار باشد. بنابراین به نوجوان تان یاد دهید درست و بجا انتقاد كند. به او بگویید و در عمل نیز نشان دهید پیش از بیان انتقاد، به زمان و مكان و از همه مهم‌تر شرایط روحی و زندگی فرد مقابل توجه كند. مثلا اگر در جمعی، نوجوان‌تان هنگام صحبت، مشغول آدامس جویدن است و شما قصد نهی كردن این عمل او را دارید، بهتر است این كار را در جمع انجام ندهید، نوجوان تان را به كناری دعوت كنید و به او بگویید: خیلی خوب و مودب صحبت می‌كنی و این مایه افتخار من است، اما احساس می‌كنم آدامس در دهان نداشته باشی، با تسلط بیشتری گفت‌وگو خواهی كرد یا هنگام خشم و عصبانیت، به جای انتقاد، با او همراه شوید و احساسات لحظه‌ای او را پذیرش كنید سپس در فرصتی مناسب، با شواهدی مبرهن به او توضیح دهید: امتوجه شدت ناراحتی و غمگینی‌ات بودم اما به نظرم اگر كمی مسلط بر خودت بودی، تند تند صحبت نمی‌كردی، فریاد نمی‌زدی و... سریع‌تر به نتیجه می‌رسیدیب. با این روش نه‌تنها نوجوان‌تان متوجه می‌شود چگونه حس همدلی و همراهی زمینه‌ساز پذیرش انتقاد سازنده است بلكه او متقاعد می‌شود انتقاد را باید در زمان و مكانی مناسب كه اثربخشی قابل ملاحظه‌ای دارد، بیان کند.