پارك ساسان كه در محدوده محله‌های زعفرانیه و ولنجك قرار گرفته، یكی از پاتوق‌های اصلی علاقه‌مندان به سگ‌های جورواجور در شمال پایتخت است. این در حالی است كه تابلوهای ااز آوردن حیوانات به پارك خودداری كنیدب به وفور در گوشه و كنار بوستان دیده می‌شود، اما به نظر می‌رسد در این پارك كسی گوشش به این حرف‌ها بدهكار نیست. پیاده‌راه طولانی پارك ساسان پر است از پل‌هایی كه از روی كانال آب بزرگ این منطقه می‌گذرد. وقتی از بالای هركدام از پل‌ها به داخل پارك نگاه كنیم، جوانان بسیاری را می‌بینیم كه با سگ‌های خود سنگفرش‌های پارك را متر می‌كنند؛ سگ‌هایی از نژادهای مختلف؛ از تریر پاكوتاه گرفته تا هاسكی اخمو. صاحبان سگ‌ها نیز همه از بچه‌پولدارهای تهران هستند، جوانان مرفهی كه شب و نصف شب برایشان معنا ندارد و گاهی حتی تا ساعت 3 و 4 بامداد، صدای واق‌واق سگ‌هایشان از گوشه و كنار پارك به گوش می‌رسد. در مركز بوستان، زمین خاكی بسیار بزرگی وجود دارد كه خالی افتاده و به انبار زباله تبدیل شده است. اما صاحبان بعضی سگ‌های بزرگ مثل ژرمن شپرد نیز از این محوطه برای بازی با سگ‌هایشان استفاده می‌كنند. مثلا هركدام با سگ‌هایشان در این محوطه دور هم جمع می‌شوند و برای آنها چوب و اشیای دیگر را پرت می‌كنند و از تماشای رقابت سگ‌ها برای گرفتن این اشیا لذت می‌برند.
البته پارك ساسان فقط پاتوق سگ‌ها و صاحبانشان نیست و بسیاری از مردم محل برای ورزش و پیاده‌روی از این پارك استفاده می‌كنند. با این حال بعضی افراد از وجود این تعداد سگ در پارك ساسان گلایه دارند.
آنها می‌گویند رفت‌وآمد سگ‌های بسیار زیاد در این بوستان باعث شده اینجا برای خانواده‌هایی كه خود یا كودكشان از سگ هراس دارند، بی‌استفاده شود. این افراد می‌گویند بوستان‌ها مكان‌هایی عمومی برای همه شهروندان است و چرا باید علاقه بعضی افراد به سگ‌گردانی باعث شود بعضی از شهروندان نتوانند از بوستان‌های عمومی استفاده كنند؟