بخش سوم داستان دریاچه هانگزو
حتما کاری از دستش ساخته نیست
در انتهای جاده و در دل بیشه‌ای زیبا، خانه‌ای چوبی خودنمایی می‌كرد. به نزدیك آن كه رسیدیم، وانتی قدیمی به سمت ما حركت كرد. مردی بلند قامت، كف آن دراز كشیده بود. و چند بچه قد و نیم قد به دورش حلقه زده بودند. به صورت او دست می‌كشیدند و با صدای بلند با او حرف می‌زدند. مرد بی حركت بود و نگاه ثابت خود را به آسمان دوخته بود. حتی برخورد دانه‌های درشت باران هم تغییری در چهره آرام او ایجاد نكرده بود.
یوسف به سمت كلبه راند و جلوی آن ایستاد. پیاده شدیم. پرنده‌ای سفید از روی دریاچه به سمت ما آمد و یك دفعه اوج گرفت و بالا رفت. به در كلبه رسیدیم. نصرت دمق بود.
« یعنی می‌شه؟»
یوسف چند بار محكم به در كوبید. نگاهی به بالای كلبه انداختم. دیوارهای آن، از ستون‌های چوبی بزرگی بود كه در هم فرو رفته بودند. سقف آن شیب دار بود و باران از لبه‌های آن به سرو روی ما می‌چكید. در با صدای خشكی باز شد. پسركی نحیف پشت آن ظاهر شد. نگاهش برق عجیبی داشت. لباس كهنه‌ای به تن داشت. و تكه‌ای نان محلی را با لذت به دندان می‌كشید. كلبه تاریك بود و اثری از برق و روشنایی به چشم نمی‌خورد. نوری كه از پنجره به داخل كلبه می‌تابید، تا حدودی فضا را روشن كرده بود. آخرین نفر من بودم. از چارچوب كه گذشتم، در را پشت سرم بست. كم كم چشم‌‌هایم به تاریكی عادت كرد. پسرك با صدایی ضعیف جمله‌ای گفت كه تنها من متوجه آن نشدم. یوسف و نصرت همزمان تلفن‌های خود را به دست گرفتند. با آرنج به پهلوی نصرت زدم. زیر گوشم گفت:
« تلفن نباید روشن باشه!»
انتهای كلبه میز كوتاه و كوچكی قرار داشت كه زنی میانسال و لاغر پشت آن نشسته بود. و اصواتی نامنظم از او به گوش می‌رسید. یوسف نزدیك‌تر رفت و جلوی میز كوتاه نشست. می‌دانستم هر كاری كه لازم باشد، برای مسعود انجام خواهد داد. صدای زن كه قطع شد. یوسف به حرف آمد و با گفتن چند جمله دوباره ساكت شد. این بار زن سؤال كرد. یوسف به عقب برگشت و با اشاره از من خواست جلوتر بروم. بدون مكث رفتم و كنارش ایستادم. هیجان زیادی داشتم و اصرار، تا همه چیز را از نزدیك ببینم. یوسف پرسید:
« مسعود تا حالا بیهوشی داشته؟ جراحی، تصادف!»
گفتم: « تا جایی كه من می‌دونم، نه! »
جواب مرا ترجمه كرد. زن از زیر میز كاسه پراز آبی درآورد و روی میز گذاشت. آب موج برداشت و قطره‌هایی از آن به روی پارچه چكید. چند لحظه كه گذشت، سطح آب آرام شد. زن شیشه كوچكی را برداشت. در آن را باز كرد و مقداری از مایع آن را به آب اضافه كرد. بخاری سنگین از سطح آن به هوا برخاست و صدایی ضعیف به گوش رسید. انگار تركیبی در حال شكل گرفتن بود. زن چشم‌‌هایش را بست و صورت لاغرش را به ظرف نزدیك كرد. آرام فوت كرد و حباب‌های سطح آن دور شد. چشم‌‌هایش را باز كرد و این بار محكم‌تر به آن دمید. نوری سرخ رنگ از اعماق ظرف جان گرفت و بالا آمد. انعكاس آن به صورت زن تابید و كم‌كم بیشتر شد. دوباره چشم‌‌هایش را بست و زیر لب جملاتی نامفهوم را تكرار كرد. صدای رعد و برق شدیدی به گوش رسید و باران با شدت بیشتر به سقف چوبی بارید.
زن پارچه‌ای سفید را به روی سرش كشید و به ظرف نزدیك شد. صدای نفس‌های تند او به گوش می‌رسید و اصوات نامفهومی كه به سختی از حنجره اش خارج می‌شد.
پسرك سطل چوبی بزرگی را از كنار پنجره برداشت و از كلبه بیرون رفت. چند دقیقه‌ای كه گذشت، بوی تندی از زیر پارچه بلند شد. بویی شبیه تیزآب كه مشام را می‌سوزاند. نور قرمز بیشتر شد، آن قدر كه از زیر پارچه هم به خوبی دیده می‌شد. پسر با سطل پر از آب برگشت. فضا سنگین بود. اگر پای مسعود در میان نبود، حاضر نمی‌شدم تحمل كنم. خودم را كشیدم كنار یوسف.
« چی داره می‌گه؟»
« دعا می‌خونه!»
در همین لحظه، صدای زن قطع شد. به آرامی پارچه را كنار زد و سرش را بلند كرد. نگاهش تغییر كرده بود. مردمك چشم‌‌هایش تكان نمی‌خورد. از ظرف فلزی، بخار غلیظی برمی‌خاست و نور سرخی كه پررنگ‌تر و بیشتر شده بود. ظرف را گرفت و از جا برخاست. به طرف در كلبه راه افتاد. نگاهش همچنان ثابت بود. انگار در خواب راه می‌رفت. پسرك به طرف در دوید. بازش كرد و كنار ایستاد. از میان در گذشت و از كلبه بیرون رفت. كنجكاوی مرا هم به دنبالش كشید. بخار همچنان از ظرف فلزی برمی‌خاست و در باران محو می‌شد! برقی در آسمان به چشم خورد و همه جا لرزید. پا برهنه به دریاچه رسید و همان جا نشست. ظرف را به روی پاهایش گذاشت. دست‌‌هایش را از هم باز كرد و رو به آسمان گرفت. به نزدیكش رسیدم. لب‌‌هایش می‌لرزید و اصوات نامشخصی از بین آن بیرون می‌آمد. سرش را بالا گرفت و فریادی بلند و طولانی سر داد. از ارتعاش فریادش، دلم لرزید. به صدای او یوسف و پسرك، سراسیمه بیرون دویدند. از دوردست، موجی در دریاچه شكل گرفت و با وزش باد، به سمت ما آمد. امواج كوچك‌تر را درهم شكست و محكم به زن خورد. تكانش داد و ظرف فلزی را از دستش بیرون كشید. پسرك دوان دوان خودش را به او رساند و شانه‌‌هایش را گرفت. نگاه زن، به حالت اول برگشت. سفیدی چشم‌‌هایش به رنگ قرمز درآمده بود. چند جمله كوتاه او باعث شد چهره یوسف درهم بریزد! به روی او خم شد و شانه‌‌هایش را گرفت و تكان داد. زن دوباره به حرف آمد. یوسف رهایش كرد و با چهره‌ای برافروخته به سمت من دوید.
« می‌گه مسعود زنده‌اس!»
با تردید نگاهش كردم. ضربان قلبم به شدت بالا رفته بود. حتی بارش باران هم نمی‌توانست از حرارت درونم بكاهد! یوسف درهم بود. در آن لحظه، او مرد آرام همیشگی نبود. سرتاپا خیس و كثیف شده بود. صدای زن به گوش رسید و یوسف به طرف او رفت. ظرف فلزی روی ماسه‌های ساحل افتاده بود. دوباره موجی از وسط دریاچه به سمت ساحل حركت كرد. زن تند و با حرارت حرف می‌زد. هر چه می‌گذشت، یوسف برافروخته‌تر می‌شد.
نصرت هم از كلبه خارج شده بود و كنار دریاچه، مبهوت رفتارهای زن بود. موج به ساحل رسید و با شدت به اطراف پخش شد. نصرت به طرفم آمد. اشك در چشم‌‌هایش موج می‌زد. هنوز نتوانسته بود با حرف‌های زن كنار بیاید. صدای موج و بارش رگبار، آرامش دریاچه را برهم زده بود. دیگر از سكوت ساعتی قبل خبری نبود. موج‌ها پشت سر هم به دریاچه می‌رسیدند و با شدت روی ماسه‌ها پخش می‌شدند. كنارم ایستاد. باران اجازه نمی‌داد تا سیگارش را روشن كند. فریاد زدم:
« چی می‌گه نصرت؟ »
سیگار خیس را پرت كرد.
« می‌گه، یه مدتی بلاتكلیف بوده. ولی ارتباطش كاملا قطع نشده!»
با تردید گفتم:
« چرند می‌گه! مگه گواهی فوت صادر نشده؟ »
كمی مكث كرد و جواب داد:
« حتما كاری از دستش ساخته نیست!»
ادامه دارد...
یوسف به سمت كلبه راند و جلوی آن ایستاد. پیاده شدیم. پرنده‌ای سفید از روی دریاچه به سمت ما آمد و یك دفعه اوج گرفت و بالا رفت. به در كلبه رسیدیم. نصرت دمق بود.
« یعنی می‌شه؟»
یوسف چند بار محكم به در كوبید. نگاهی به بالای كلبه انداختم. دیوارهای آن، از ستون‌های چوبی بزرگی بود كه در هم فرو رفته بودند. سقف آن شیب دار بود و باران از لبه‌های آن به سرو روی ما می‌چكید. در با صدای خشكی باز شد. پسركی نحیف پشت آن ظاهر شد. نگاهش برق عجیبی داشت. لباس كهنه‌ای به تن داشت. و تكه‌ای نان محلی را با لذت به دندان می‌كشید. كلبه تاریك بود و اثری از برق و روشنایی به چشم نمی‌خورد. نوری كه از پنجره به داخل كلبه می‌تابید، تا حدودی فضا را روشن كرده بود. آخرین نفر من بودم. از چارچوب كه گذشتم، در را پشت سرم بست. كم كم چشم‌‌هایم به تاریكی عادت كرد. پسرك با صدایی ضعیف جمله‌ای گفت كه تنها من متوجه آن نشدم. یوسف و نصرت همزمان تلفن‌های خود را به دست گرفتند. با آرنج به پهلوی نصرت زدم. زیر گوشم گفت:
« تلفن نباید روشن باشه!»
انتهای كلبه میز كوتاه و كوچكی قرار داشت كه زنی میانسال و لاغر پشت آن نشسته بود. و اصواتی نامنظم از او به گوش می‌رسید. یوسف نزدیك‌تر رفت و جلوی میز كوتاه نشست. می‌دانستم هر كاری كه لازم باشد، برای مسعود انجام خواهد داد. صدای زن كه قطع شد. یوسف به حرف آمد و با گفتن چند جمله دوباره ساكت شد. این بار زن سؤال كرد. یوسف به عقب برگشت و با اشاره از من خواست جلوتر بروم. بدون مكث رفتم و كنارش ایستادم. هیجان زیادی داشتم و اصرار، تا همه چیز را از نزدیك ببینم. یوسف پرسید:
« مسعود تا حالا بیهوشی داشته؟ جراحی، تصادف!»
گفتم: « تا جایی كه من می‌دونم، نه! »
جواب مرا ترجمه كرد. زن از زیر میز كاسه پراز آبی درآورد و روی میز گذاشت. آب موج برداشت و قطره‌هایی از آن به روی پارچه چكید. چند لحظه كه گذشت، سطح آب آرام شد. زن شیشه كوچكی را برداشت. در آن را باز كرد و مقداری از مایع آن را به آب اضافه كرد. بخاری سنگین از سطح آن به هوا برخاست و صدایی ضعیف به گوش رسید. انگار تركیبی در حال شكل گرفتن بود. زن چشم‌‌هایش را بست و صورت لاغرش را به ظرف نزدیك كرد. آرام فوت كرد و حباب‌های سطح آن دور شد. چشم‌‌هایش را باز كرد و این بار محكم‌تر به آن دمید. نوری سرخ رنگ از اعماق ظرف جان گرفت و بالا آمد. انعكاس آن به صورت زن تابید و كم‌كم بیشتر شد. دوباره چشم‌‌هایش را بست و زیر لب جملاتی نامفهوم را تكرار كرد. صدای رعد و برق شدیدی به گوش رسید و باران با شدت بیشتر به سقف چوبی بارید.
زن پارچه‌ای سفید را به روی سرش كشید و به ظرف نزدیك شد. صدای نفس‌های تند او به گوش می‌رسید و اصوات نامفهومی كه به سختی از حنجره اش خارج می‌شد.
پسرك سطل چوبی بزرگی را از كنار پنجره برداشت و از كلبه بیرون رفت. چند دقیقه‌ای كه گذشت، بوی تندی از زیر پارچه بلند شد. بویی شبیه تیزآب كه مشام را می‌سوزاند. نور قرمز بیشتر شد، آن قدر كه از زیر پارچه هم به خوبی دیده می‌شد. پسر با سطل پر از آب برگشت. فضا سنگین بود. اگر پای مسعود در میان نبود، حاضر نمی‌شدم تحمل كنم. خودم را كشیدم كنار یوسف.
« چی داره می‌گه؟»
« دعا می‌خونه!»
در همین لحظه، صدای زن قطع شد. به آرامی پارچه را كنار زد و سرش را بلند كرد. نگاهش تغییر كرده بود. مردمك چشم‌‌هایش تكان نمی‌خورد. از ظرف فلزی، بخار غلیظی برمی‌خاست و نور سرخی كه پررنگ‌تر و بیشتر شده بود. ظرف را گرفت و از جا برخاست. به طرف در كلبه راه افتاد. نگاهش همچنان ثابت بود. انگار در خواب راه می‌رفت. پسرك به طرف در دوید. بازش كرد و كنار ایستاد. از میان در گذشت و از كلبه بیرون رفت. كنجكاوی مرا هم به دنبالش كشید. بخار همچنان از ظرف فلزی برمی‌خاست و در باران محو می‌شد! برقی در آسمان به چشم خورد و همه جا لرزید. پا برهنه به دریاچه رسید و همان جا نشست. ظرف را به روی پاهایش گذاشت. دست‌‌هایش را از هم باز كرد و رو به آسمان گرفت. به نزدیكش رسیدم. لب‌‌هایش می‌لرزید و اصوات نامشخصی از بین آن بیرون می‌آمد. سرش را بالا گرفت و فریادی بلند و طولانی سر داد. از ارتعاش فریادش، دلم لرزید. به صدای او یوسف و پسرك، سراسیمه بیرون دویدند. از دوردست، موجی در دریاچه شكل گرفت و با وزش باد، به سمت ما آمد. امواج كوچك‌تر را درهم شكست و محكم به زن خورد. تكانش داد و ظرف فلزی را از دستش بیرون كشید. پسرك دوان دوان خودش را به او رساند و شانه‌‌هایش را گرفت. نگاه زن، به حالت اول برگشت. سفیدی چشم‌‌هایش به رنگ قرمز درآمده بود. چند جمله كوتاه او باعث شد چهره یوسف درهم بریزد! به روی او خم شد و شانه‌‌هایش را گرفت و تكان داد. زن دوباره به حرف آمد. یوسف رهایش كرد و با چهره‌ای برافروخته به سمت من دوید.
« می‌گه مسعود زنده‌اس!»
با تردید نگاهش كردم. ضربان قلبم به شدت بالا رفته بود. حتی بارش باران هم نمی‌توانست از حرارت درونم بكاهد! یوسف درهم بود. در آن لحظه، او مرد آرام همیشگی نبود. سرتاپا خیس و كثیف شده بود. صدای زن به گوش رسید و یوسف به طرف او رفت. ظرف فلزی روی ماسه‌های ساحل افتاده بود. دوباره موجی از وسط دریاچه به سمت ساحل حركت كرد. زن تند و با حرارت حرف می‌زد. هر چه می‌گذشت، یوسف برافروخته‌تر می‌شد.
نصرت هم از كلبه خارج شده بود و كنار دریاچه، مبهوت رفتارهای زن بود. موج به ساحل رسید و با شدت به اطراف پخش شد. نصرت به طرفم آمد. اشك در چشم‌‌هایش موج می‌زد. هنوز نتوانسته بود با حرف‌های زن كنار بیاید. صدای موج و بارش رگبار، آرامش دریاچه را برهم زده بود. دیگر از سكوت ساعتی قبل خبری نبود. موج‌ها پشت سر هم به دریاچه می‌رسیدند و با شدت روی ماسه‌ها پخش می‌شدند. كنارم ایستاد. باران اجازه نمی‌داد تا سیگارش را روشن كند. فریاد زدم:
« چی می‌گه نصرت؟ »
سیگار خیس را پرت كرد.
« می‌گه، یه مدتی بلاتكلیف بوده. ولی ارتباطش كاملا قطع نشده!»
با تردید گفتم:
« چرند می‌گه! مگه گواهی فوت صادر نشده؟ »
كمی مكث كرد و جواب داد:
« حتما كاری از دستش ساخته نیست!»
ادامه دارد...