ایران - ژاپن؛ ساعت 17 و 30 دقیقه امروز در ورزشگاه هزاع بن زاید
طلسم را بشکن
همه جا از 43 سال قهرمان‌نشدن ایران در جام ملت‌های آسیا حرف می‌زنند، اما طلسم اصلی همین‌جاست، در نیمه نهایی. فوتبال ایران قبل از آن‌كه بخواهد طلسم قهرمانی را بشكند، باید طلسم 43 سال نرفتن به فینال جام ملت‌ها را از بین ببرد. اینجاست كه باید انرژی‌ها را متحد كرد، اینجاست كه باید طلسم را شكست.
ایران ـ ژاپن؛ ساعت 17 و 30 دقیقه امروز در ورزشگاه هزاع‌بن‌زاید. 43 سال ناكامی، 43 سال باختن در بزنگاه‌های حساس و 43 سال ندیدن رنگ فینال آسیا را باید یكجا فراموش كرد. سال 1980 شایسته‌ترین تیم برای قهرمانی تیم ملی ایران بود، اما حمله عراق به خاك كشورمان در اواسط بازی‌ها، روح و روان تیم را به هم ریخت. خبر شهادت حسین روشن، برادر حسن روشن، در شب بازی نیمه‌نهایی ایران و كویت، برای این‌كه تیم را از پای در بیاورد كافی بود. ایران آن بازی را 2 بر یك به كویت باخت تا به جای حضور در بازی فینال، كل تیم در خانه روشن جمع شوند برای عرض تسلیت. داستان جام ملت‌های 1988 متفاوت بود. چند ماه از پایان جنگ ایران و عراق می‌گذشت، اما این‌بار یك جنگ داخلی كه با استعفای 14بازیكن سرشناس آن زمان آغاز شده بود، ترمز تیم دهداری را كشید. به‌عنوان تیم دوم از گروه صعود كردیم و در نیمه‌نهایی هم با گل ماجد عبدا...، یك بر صفر به عربستان باختیم. نیمه نهایی بعدی سال 1996 بود. فكر كردن به آن تورنمنت هنوز هم ناراحت‌كننده است. تیم محمد مایلی‌كهن، با آن ستاره‌ها برازنده قهرمانی بود. عربستان را در گروهی 3 بر صفر بردیم و به كره‌جنوبی هم در یك چهارم شش گل زدیم. اما در یك نیمه نهایی كذایی، در مصاف با عربستان، اسیر چند سوت اشتباه از سوی داوری مصری، جمال الغندور شدیم و بعد هم در ضربات پنالتی شكست خوردیم. چهارمین تلاش نافرجام تیم ملی برای عبور از مرحله نیمه نهایی در سال 2004 بود. خیلی‌ها تیم برانكو را یكی از بهترین تیم‌های تاریخ می‌دانستند، اما این‌بار هم ضربات پنالتی بلای جانمان شد. آن ضربه چیپ از یحیی گل‌محمدی، رویای صعود ایران به فینال جام ملت‌ها را طولانی كرد؛ از 28سال به 43سال. و حالا ایران ـ ژاپن؛ ساعت 17 و 30دقیقه امروز در ورزشگاه هزاع بن زاید. 43سال ناكامی، 43سال باختن در بزنگاه‌های حساس و 43سال ندیدن رنگ فینال آسیا را باید یكجا فراموش كرد. این تیم به زعم خیلی‌ها، بهترین تیم تاریخ فوتبال ایران است و می‌تواند از هر طلسم و تابویی عبور كند.
ایران ـ ژاپن؛ ساعت 17 و 30 دقیقه امروز در ورزشگاه هزاع‌بن‌زاید. 43 سال ناكامی، 43 سال باختن در بزنگاه‌های حساس و 43 سال ندیدن رنگ فینال آسیا را باید یكجا فراموش كرد. سال 1980 شایسته‌ترین تیم برای قهرمانی تیم ملی ایران بود، اما حمله عراق به خاك كشورمان در اواسط بازی‌ها، روح و روان تیم را به هم ریخت. خبر شهادت حسین روشن، برادر حسن روشن، در شب بازی نیمه‌نهایی ایران و كویت، برای این‌كه تیم را از پای در بیاورد كافی بود. ایران آن بازی را 2 بر یك به كویت باخت تا به جای حضور در بازی فینال، كل تیم در خانه روشن جمع شوند برای عرض تسلیت. داستان جام ملت‌های 1988 متفاوت بود. چند ماه از پایان جنگ ایران و عراق می‌گذشت، اما این‌بار یك جنگ داخلی كه با استعفای 14بازیكن سرشناس آن زمان آغاز شده بود، ترمز تیم دهداری را كشید. به‌عنوان تیم دوم از گروه صعود كردیم و در نیمه‌نهایی هم با گل ماجد عبدا...، یك بر صفر به عربستان باختیم. نیمه نهایی بعدی سال 1996 بود. فكر كردن به آن تورنمنت هنوز هم ناراحت‌كننده است. تیم محمد مایلی‌كهن، با آن ستاره‌ها برازنده قهرمانی بود. عربستان را در گروهی 3 بر صفر بردیم و به كره‌جنوبی هم در یك چهارم شش گل زدیم. اما در یك نیمه نهایی كذایی، در مصاف با عربستان، اسیر چند سوت اشتباه از سوی داوری مصری، جمال الغندور شدیم و بعد هم در ضربات پنالتی شكست خوردیم. چهارمین تلاش نافرجام تیم ملی برای عبور از مرحله نیمه نهایی در سال 2004 بود. خیلی‌ها تیم برانكو را یكی از بهترین تیم‌های تاریخ می‌دانستند، اما این‌بار هم ضربات پنالتی بلای جانمان شد. آن ضربه چیپ از یحیی گل‌محمدی، رویای صعود ایران به فینال جام ملت‌ها را طولانی كرد؛ از 28سال به 43سال. و حالا ایران ـ ژاپن؛ ساعت 17 و 30دقیقه امروز در ورزشگاه هزاع بن زاید. 43سال ناكامی، 43سال باختن در بزنگاه‌های حساس و 43سال ندیدن رنگ فینال آسیا را باید یكجا فراموش كرد. این تیم به زعم خیلی‌ها، بهترین تیم تاریخ فوتبال ایران است و می‌تواند از هر طلسم و تابویی عبور كند.