سفر به مزار شریف در ترافیك تهران!
سجاد محقق، شاعر و نویسنده در اینستاگرامش نوشت: «دیشب توی ترافیك مردی كنار خیابان منتظر تاكسی بود. مسیرش سرراست نبود و كسی سوارش نمی‌كرد. می‌خواست برود خیابان حافظ. صدایش را كه شنیدم برایش بوق زدم و گفتم بیا بالا. معمولا اگر تنها باشم افغان‌ها را سوار می‌كنم. نشست توی ماشین. گفتم اهل كجایی؟گفت مزار. گفتم مزارشریف؟گفت ها! گفتم آهنگ گوش می‌كنی؟گفت خیلی كم.
گوشی را برداشتم و بیا كه بریم به مزار استاد دل آهنگ را برایش پلی كردم. گفت عهه. ای كه افغان است. گفتم مگر عیبی دارد؟ گفت تو چرا گوش می‌كنی؟ گفتم دوست دارم. از سر ذوق خنده‌ای كرد و گفت چه خوب. شروع كرد به معنی كردن شعر. گفتم می‌فهمم. گوش نكرد و ادامه داد. آهنگ دیگری گذاشتم. گفت این استاد مددی خَیلی لغت می‌خواند. گفتم یعنی چه؟ گفت یعنی زبان باسوادهاست. بعضی حرف‌هایش را ما نمی‌فهمیم. اسم خواننده زنی را بردم و گفتم می‌شناسی؟ گفت آره ... بعد سیتا قاسمی را پرسیدم. گفت ای یكی نجیب زن است. 50 سالش بود. اسمش عبدالحی بود. پسرهایش عبدالحق و ضیاء الحق و سمیع الحق. نسیمه و نصیبه هم اسم دخترهایش بودند. گفتم چندتا خانم داری؟ گفت یكی. گفت من وفادارم. تا زن اولم خدابیامرز زِندَه بود زن نگرفتم. روستایش در مزار تحت تسلط طالبان بود. 20 سال است كه این‌طور است. از طالبان پرسیدم. گفت اخلاقشان تند است. تبلیغ می‌كنند كه جِهاد كنیم اما زورمان نمی‌كنند. خبردار شوند كسی تیلیویزیون دارد می‌ریزند خانه‌اش. امنیت را تامین كردند. من كه اینجام، خیالم از زن و بچه ام راحت است. در روستا كسی دزدی كند دستش را قلم می‌كنند. البته هرچه باشد دولت بهتر از طالبان است.گفتم می‌دانند ایران می‌آیی كارت ندارند؟ گفت خب می‌دانند پِی لقمه نانم. از احمدشاه مسعود كه پرسیدم لحنش عوض شد. گفت خیلی برایش جِهاد كردیم، هم خودم و هم پدرم، اما نشد. یك حَیفی گفت كه تمام حسرت عمرش را تویش جمع كرده بود. ترافیك باز شده بود. گفت اَی كاش ترافیك تمام نمی‌شد و حرف می‌زدیم. گفتم كاری ندارد كه، پارك می‌كنیم و حرف می‌زنیم. خندید. خندیدم. وقتی رسیدیم خواست پول بدهد. گفتم مسافركش نیستم كه. اول فكر كرد تعارف می‌كنم و به زور می‌خواست پول را بچپاند توی دستم. گفت پس چرا سوارم كردی؟ گفتم افغان‌ها را دوست دارم. ذوق كرد. گفت امشب رویا بود هموطن. آهنگ هایت خَیلی قشنگ بود. یك دَور رفتم مزار و برگشتم. گفتم آهنگ‌های خودتان بود. خندید و گفت آهنگ‌های همه‌مان هست.»
گوشی را برداشتم و بیا كه بریم به مزار استاد دل آهنگ را برایش پلی كردم. گفت عهه. ای كه افغان است. گفتم مگر عیبی دارد؟ گفت تو چرا گوش می‌كنی؟ گفتم دوست دارم. از سر ذوق خنده‌ای كرد و گفت چه خوب. شروع كرد به معنی كردن شعر. گفتم می‌فهمم. گوش نكرد و ادامه داد. آهنگ دیگری گذاشتم. گفت این استاد مددی خَیلی لغت می‌خواند. گفتم یعنی چه؟ گفت یعنی زبان باسوادهاست. بعضی حرف‌هایش را ما نمی‌فهمیم. اسم خواننده زنی را بردم و گفتم می‌شناسی؟ گفت آره ... بعد سیتا قاسمی را پرسیدم. گفت ای یكی نجیب زن است. 50 سالش بود. اسمش عبدالحی بود. پسرهایش عبدالحق و ضیاء الحق و سمیع الحق. نسیمه و نصیبه هم اسم دخترهایش بودند. گفتم چندتا خانم داری؟ گفت یكی. گفت من وفادارم. تا زن اولم خدابیامرز زِندَه بود زن نگرفتم. روستایش در مزار تحت تسلط طالبان بود. 20 سال است كه این‌طور است. از طالبان پرسیدم. گفت اخلاقشان تند است. تبلیغ می‌كنند كه جِهاد كنیم اما زورمان نمی‌كنند. خبردار شوند كسی تیلیویزیون دارد می‌ریزند خانه‌اش. امنیت را تامین كردند. من كه اینجام، خیالم از زن و بچه ام راحت است. در روستا كسی دزدی كند دستش را قلم می‌كنند. البته هرچه باشد دولت بهتر از طالبان است.گفتم می‌دانند ایران می‌آیی كارت ندارند؟ گفت خب می‌دانند پِی لقمه نانم. از احمدشاه مسعود كه پرسیدم لحنش عوض شد. گفت خیلی برایش جِهاد كردیم، هم خودم و هم پدرم، اما نشد. یك حَیفی گفت كه تمام حسرت عمرش را تویش جمع كرده بود. ترافیك باز شده بود. گفت اَی كاش ترافیك تمام نمی‌شد و حرف می‌زدیم. گفتم كاری ندارد كه، پارك می‌كنیم و حرف می‌زنیم. خندید. خندیدم. وقتی رسیدیم خواست پول بدهد. گفتم مسافركش نیستم كه. اول فكر كرد تعارف می‌كنم و به زور می‌خواست پول را بچپاند توی دستم. گفت پس چرا سوارم كردی؟ گفتم افغان‌ها را دوست دارم. ذوق كرد. گفت امشب رویا بود هموطن. آهنگ هایت خَیلی قشنگ بود. یك دَور رفتم مزار و برگشتم. گفتم آهنگ‌های خودتان بود. خندید و گفت آهنگ‌های همه‌مان هست.»