یادداشتی از حامد عسکری شاعر و نویسنده
اقیانوس‌های كم‌عمق…
حتی گاهی شیشه عینك بدبینی را هم باید حسابی برق انداخت تا بتوانی مردانه دشمنی كنی. ( مارك تواین)
من خدایی دارم كه مرا با همه جرم و گنه می‌خواهد. بنده او هستم، گر نبخشد من را، اسم بخشندگی از روی خودش بردارد. (مولانا)
در همه زندگی یك جمله را قاب گرفته بودم و بالای سر ذهنم آویزان كرده بودم: فقط مرگ چاره ندارد. (پروفسور سمیعی)
اگر قرار بود نتوانم، خدا مرا نمی‌آفرید. (استیون هاوكینگ)
جملات باحالی بودند نه؟ خواندنشان كیف داد مگر نه؟ اگر توی شبكه‌های اجتماعی برایتان می‌رسید حتما حداقل توی گروه خانوادگی‌تان بازنشرش می‌كردید و استیكر قلب و سپاس فراوان دشت می‌كردید، اما اینجا روزنامه است و در نهایت می‌توانید از این متن عكس بگیرید و عكس را بازنشر كنید، اما صبر كنید هنوز حرفم تمام نشده. این جمله‌های بالا همه‌اش زاییده ذهن ناقص و اندك خودم است و توی آن ساعتی كه با تاكسی داشتم به روزنامه می‌آمدم و به یادداشت امروز فكر می‌كردم به ذهنم رسید و یادداشت‌شان كردم تا ستون امروز را با آنها شروع كنم. قصد سركار گذاشتن‌تان را نداشتم، ولی قبول كنید، باور كردید. باور كردید كه مولانا شعر نیمایی كه صدسال هم در ایران عمر ندارد می‌گفته. فضای مجازی دقیقا همین بلا را سر ما می‌آورد. نمی‌خواهم ردش كنم. دوساعت نبود اینترنت، یك شهر را فلج می‌كند. ولی قبول كنیم و باور كنیم بزرگ‌ترین و بیچاره كننده‌ترین بلای فضای مجازی همین است. به اقیانوس‌هایی تبدیل شده‌ایم با عمق نیم میلی‌متر. حادثه پلاسكو را یادتان هست؟ همه كارشناس سازه و معماری و تحلیلگر شده بودیم؟ سانچی را چطور؟ یادتان می‌آید چطوره كریدورهای دریایی را ترسیم می‌كردیم و گره دریایی را می‌سنجیدیم و احتمال زنده بودن خدمه را تحلیل می‌كردیم؟
چهار تا جمله از خودم نوشتم و اسم چهارتا دانشمند معروف و چهره سرشناس را چپاندم زیرش و به خوردتان دادم و بعدش هم اعتراف كردم خودم نوشتم. همه مطالبی كه روزانه توی فضای مجازی به دستتان می‌رسد و می‌خوانید و احتمالا به اشتراك هم می‌گذارید همین‌طور است. یك جمله به ظاهر زیبا كه فقط رسیده و ما خوانده ناخوانده فورواردش كرده‌ایم تا اهل مطالعه به نظر برسیم. بعد از خواندن این یادداشت به خودتان كه بهترین قاضی خودتان هستید، نگاه كنید و ببینید عمق اقیانوس دانایی شما چقدر است؟
من خدایی دارم كه مرا با همه جرم و گنه می‌خواهد. بنده او هستم، گر نبخشد من را، اسم بخشندگی از روی خودش بردارد. (مولانا)
در همه زندگی یك جمله را قاب گرفته بودم و بالای سر ذهنم آویزان كرده بودم: فقط مرگ چاره ندارد. (پروفسور سمیعی)
اگر قرار بود نتوانم، خدا مرا نمی‌آفرید. (استیون هاوكینگ)
جملات باحالی بودند نه؟ خواندنشان كیف داد مگر نه؟ اگر توی شبكه‌های اجتماعی برایتان می‌رسید حتما حداقل توی گروه خانوادگی‌تان بازنشرش می‌كردید و استیكر قلب و سپاس فراوان دشت می‌كردید، اما اینجا روزنامه است و در نهایت می‌توانید از این متن عكس بگیرید و عكس را بازنشر كنید، اما صبر كنید هنوز حرفم تمام نشده. این جمله‌های بالا همه‌اش زاییده ذهن ناقص و اندك خودم است و توی آن ساعتی كه با تاكسی داشتم به روزنامه می‌آمدم و به یادداشت امروز فكر می‌كردم به ذهنم رسید و یادداشت‌شان كردم تا ستون امروز را با آنها شروع كنم. قصد سركار گذاشتن‌تان را نداشتم، ولی قبول كنید، باور كردید. باور كردید كه مولانا شعر نیمایی كه صدسال هم در ایران عمر ندارد می‌گفته. فضای مجازی دقیقا همین بلا را سر ما می‌آورد. نمی‌خواهم ردش كنم. دوساعت نبود اینترنت، یك شهر را فلج می‌كند. ولی قبول كنیم و باور كنیم بزرگ‌ترین و بیچاره كننده‌ترین بلای فضای مجازی همین است. به اقیانوس‌هایی تبدیل شده‌ایم با عمق نیم میلی‌متر. حادثه پلاسكو را یادتان هست؟ همه كارشناس سازه و معماری و تحلیلگر شده بودیم؟ سانچی را چطور؟ یادتان می‌آید چطوره كریدورهای دریایی را ترسیم می‌كردیم و گره دریایی را می‌سنجیدیم و احتمال زنده بودن خدمه را تحلیل می‌كردیم؟
چهار تا جمله از خودم نوشتم و اسم چهارتا دانشمند معروف و چهره سرشناس را چپاندم زیرش و به خوردتان دادم و بعدش هم اعتراف كردم خودم نوشتم. همه مطالبی كه روزانه توی فضای مجازی به دستتان می‌رسد و می‌خوانید و احتمالا به اشتراك هم می‌گذارید همین‌طور است. یك جمله به ظاهر زیبا كه فقط رسیده و ما خوانده ناخوانده فورواردش كرده‌ایم تا اهل مطالعه به نظر برسیم. بعد از خواندن این یادداشت به خودتان كه بهترین قاضی خودتان هستید، نگاه كنید و ببینید عمق اقیانوس دانایی شما چقدر است؟