برشی از رمان مفتون و فیروزه اثر سعید تشکری
رژه تانک در بیمارستان
«مفتون و فیروزه» حكایت دلدادگی شاگرد و استاد است. شاگردی كه تا پای جان پای استادش می‌ایستد و حاضر است برای زنده ماندن او جانش را فدا كند. شاگردی مفتون و استادی فیروزه، شاگردی مفتون و استادی داریوش دانشگر، شاگردی بی‌بی صدیقه و مش ابوالقاسم. سعید تشكری در این رمان، خواننده خود را به قوچان و مشهد در سال‌های منتهی به انقلاب می‌برد؛ سال‌هایی كه مردم دست به دست یكدیگر دادند. نثر شاعرانه این كتاب حجم بیش از هزار صفحه‌ای آن را شیرین می‌كند و در چشم بر‌هم‌زدنی با نقطه پایان روبه‌رو می‌شود.
فریاد جمعیت در بازارچه حاج‌آقا‌جان كه همصدا ا... اكبر می‌گفتند، توجه تمام كسبه و اهالی را به خودش جلب كرد.
اوس تقی، رستم، كامبوزیا و خسرو در طبقه‌ای از ساختمان در‌حال ساخت لب دیوار به تماشا ایستادند.
حدود 20 جوان با هیجان فریاد می‌زدند: زنده‌باد خمینی... درود بر شریعتی...
رستم گفت: شریعتی كیه؟
كامبوزیا به یاد آورد كه ابوالقاسم از مجلس ختمی گفته كه برای درگذشت شریعتی برگزار شده بود، گفت: یك دكتر، استاد دانشگاهی بود كه تو خارج می‌گن ساواكی‌ها كشتنش.
اوس تقی گفت: جل‌الخالق، یعنی اینها تو خارج هم آدم دارند؟!
رستم زهرخندی زد و مثل كسی كه از همه چیز اطلاع دارد گفت: چی خیال كردی؟ اینا تو كره ماه هم آدم دارند، حتی همین‌جا، میون خودمون!
صدای چماقدارهای سمیرشاه كه از پایین خیابان خود را با چندین وانت به خیابان بهار رسانده بودند، قند را تو دل تاجیك آب كرد. اما وقتی دار و دسته حسین صباغ با فریادهای جاویدشاه شان از در شرقی بیمارستان شاهرضا وارد شدند، كیفش كوك شد. صباغ خودش را شعبان بی‌مخ مشهد می‌دانست. برای همین هم هر وقت شاه و فرح به مشهد می‌آمدند با موتور تریل، پیشاپیش اسكورت آنها حر كت می‌كرد.
عربده‌كشی‌های چماقدارها، تمام كاركنان بیمارستان را به بیرون از ساختمان‌ها كشانده بود. جمعیت مات مانده بودند كه چه كنند. خودروهای شهربانی، دورادور اوضاع را زیر نظر داشتند. در این میان تنها دكتر فردوس بود كه بلافاصله با سیدمرتضی در مسجد كرامت تماس
گرفت.
عربده‌های چماقدارها همه را نگران كرده بود. ناگهان یكی از بهیارها با فریاد مرگ بر شاه، سكوت داخل بیمارستان را شكست. فریادهای مرگ برشاه و جاوید شاه داشت بالا می‌گرفت. اصغر ریزه در میان آدمهای صباغ، زنجیری دور دستش تاب می‌داد و تو چشم‌های تاجیك خیره شده بود. تاجیك كه اشاره كرد چماقدارها بخش‌هایی از نرده‌های بیمارستان را از جا كندند و به داخل یورش بردند.
كاركنان بیمارستان وحشت زده به داخل ساختمان پناه بردند. حالا بیمارستان جولانگاه لات‌ها بود. چماق‌ها بر در و پنجره و شیشه اتومبیل‌ها می‌نشست و باران خرده شیشه، كف خیابان می‌ریخت. اصغر ریزه باهیكل بشكه مانندش، همین كه به تاجیك رسید، گل از گلش شكفت. تاجیك به چشمان برق دار اصغر ریزه خیره شد و گفت:
ـ به هیچ‌جا رحم نكنین. بچه و بزرگ نداریم!
صدای گریه كودكان، فضای بخش را پر كرد.
نوچه‌ها با چماق به جان پرستارها و پزشك‌ها افتاده بودند.
اوس تقی، رستم، كامبوزیا و خسرو در طبقه‌ای از ساختمان در‌حال ساخت لب دیوار به تماشا ایستادند.
حدود 20 جوان با هیجان فریاد می‌زدند: زنده‌باد خمینی... درود بر شریعتی...
رستم گفت: شریعتی كیه؟
كامبوزیا به یاد آورد كه ابوالقاسم از مجلس ختمی گفته كه برای درگذشت شریعتی برگزار شده بود، گفت: یك دكتر، استاد دانشگاهی بود كه تو خارج می‌گن ساواكی‌ها كشتنش.
اوس تقی گفت: جل‌الخالق، یعنی اینها تو خارج هم آدم دارند؟!
رستم زهرخندی زد و مثل كسی كه از همه چیز اطلاع دارد گفت: چی خیال كردی؟ اینا تو كره ماه هم آدم دارند، حتی همین‌جا، میون خودمون!
صدای چماقدارهای سمیرشاه كه از پایین خیابان خود را با چندین وانت به خیابان بهار رسانده بودند، قند را تو دل تاجیك آب كرد. اما وقتی دار و دسته حسین صباغ با فریادهای جاویدشاه شان از در شرقی بیمارستان شاهرضا وارد شدند، كیفش كوك شد. صباغ خودش را شعبان بی‌مخ مشهد می‌دانست. برای همین هم هر وقت شاه و فرح به مشهد می‌آمدند با موتور تریل، پیشاپیش اسكورت آنها حر كت می‌كرد.
عربده‌كشی‌های چماقدارها، تمام كاركنان بیمارستان را به بیرون از ساختمان‌ها كشانده بود. جمعیت مات مانده بودند كه چه كنند. خودروهای شهربانی، دورادور اوضاع را زیر نظر داشتند. در این میان تنها دكتر فردوس بود كه بلافاصله با سیدمرتضی در مسجد كرامت تماس
گرفت.
عربده‌های چماقدارها همه را نگران كرده بود. ناگهان یكی از بهیارها با فریاد مرگ بر شاه، سكوت داخل بیمارستان را شكست. فریادهای مرگ برشاه و جاوید شاه داشت بالا می‌گرفت. اصغر ریزه در میان آدمهای صباغ، زنجیری دور دستش تاب می‌داد و تو چشم‌های تاجیك خیره شده بود. تاجیك كه اشاره كرد چماقدارها بخش‌هایی از نرده‌های بیمارستان را از جا كندند و به داخل یورش بردند.
كاركنان بیمارستان وحشت زده به داخل ساختمان پناه بردند. حالا بیمارستان جولانگاه لات‌ها بود. چماق‌ها بر در و پنجره و شیشه اتومبیل‌ها می‌نشست و باران خرده شیشه، كف خیابان می‌ریخت. اصغر ریزه باهیكل بشكه مانندش، همین كه به تاجیك رسید، گل از گلش شكفت. تاجیك به چشمان برق دار اصغر ریزه خیره شد و گفت:
ـ به هیچ‌جا رحم نكنین. بچه و بزرگ نداریم!
صدای گریه كودكان، فضای بخش را پر كرد.
نوچه‌ها با چماق به جان پرستارها و پزشك‌ها افتاده بودند.