فریدون جیرانی در اآشفته‌گیب دوباره در همان مسیری قدم گذاشته است كه سال قبل در خفه‌گی پیموده است. فیلمساز خوش‌برخورد ما هنوز دنبال دغدغه‌ها و تجربیات شخصی خودش است. سینمایی كه در آن هرچند كانون و محور ماجرا، یك شبه‌درام نسبتا جنایی است اما از نظر مخاطب، شباهت زیادی به نمونه‌های مخاطب‌پسند خودش ندارد و بیشتر از آن‌كه به دنبال جلب و جذاب مخاطب باشد در پی گسترش دادن تجربه‌های شخصی فیلمساز است. جیرانی در آشفته‌گی كه دوباره همان فضای سرد و تاریك اثر قبلی‌اش را تداعی می‌كند، سعی دارد یك درام شبه‌جنایی روایت كند با این حال قاب‌های كج فیلم و فضای بی‌مكان و بی‌زمانی كه او روایت می‌كند بیش از آن‌كه مخاطب را به دلیل گیرایی داستان به دنبال فیلم بكشاند، در پی گشودن مرزهای تجربه‌گرایی خویش است. اكثر قاب‌های فیلم (با فاكتور گرفتن از كج بودن آنها روی پرده) قاب‌های قابل توجهی هستند و به همین دلیل هم آشفته‌گی را در زمره نامزدهای بهترین سیمرغ تصویربرداری قرار داد. با این حال ضعف درام و قصه اصلی از یك سو و اصرار فیلمساز بر روایت درامش در یك فضای خلأ منتزع از همه چیز از سوی دیگر، باعث نشده مخاطب بتواند با فضای سرد و نسبتا تاریك و آشفته فیلم ارتباط برقرار كند. همین هم باعث شده با وجود نطفه جنایی و معمایی بودن فیلم نتواند به جنین تبدیل شده و یك اثر جذاب به دنیای سینما بیاورد.