تورج اصلانی که تا پیش از این به عنوان یک فیلمبردار در فضای حرفه‌ای سینمای ایران شناخته می‌شد در جشنواره سی‌وهفتم در مقام کارگردان با فیلم احمال طلاب ظاهر شده است. فیلمی که هرچند از یک قصه سطحی و فیلمفارسی‌گونه استفاده می‌کند اما پیش و بیش از آن که یک روایت نسبتا منظم از قصه اصلی‌اش باشد، یک جور تجربه فیلمسازی برای فردی است که خیلی‌ها هنوز هم او را در مقام فیلمبرداری می‌شناسند که ورود به حیطه کارگردانی و فیلمسازی، هنر و مهارت اصلی او را سترون و ابتر کرده است.
اصلانی در حمال طلا از قصه‌ای رها بهره می‌برد که هرچند ابتدا خود را اثری در مقام کمدی معرفی نمی‌کند اما در ادامه فیلم با توسل به اقدامی که کاراکتر اول دست به آن میزند و با تمسک به ادبیات و لغات شکل گرفته پیرامون فضولات انسانی، به دنبال خنداندن مخاطب می رود. خنداندن و مزاحی که بیش از آن که ناشی از طنز موقعیت باشد، ناشی از استفاده بی حد و اندازه از بعضی لغات و واژه‌هایی است که تا پیش از این در سینمای سطحی گیشه مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
در نهایت هم یک پایان فیلمفارسی‌گونه برای حمال طلا رقم می‌خورد تا استفاده کافی و وافی را از این گونه سینمایی برده باشد. فیلم البته به دلیل تخصص اصلی کارگردان در تصویربرداری، قاب‌های قابل قبولی دارد اما خب کسی هم باید پیدا شود که به اصلانی بگوید با یک دکمه فیلمبرداری نمی‌توان کُتی در قامت یک فیلم سینمایی ساخت.