درباره فیلم قسم
نمی‌دانم چه اصراری است سینماگران طناز، وقتی نوبت فیلمسازی خودشان می‌رسد، تلخ می‌شوند و آن روی خودشان را به ما نشان می‌دهند. آن از فیلم سیدجواد رضویان، زهرمار كه با ظاهری كمیك گولمان زد و معجونی با ادعای نقد اجتماعی را به خوردمان داد و این هم از محسن‌جان تنابنده كه بارها از هنر طنازی‌اش، خندیدیم و شاد شدیم. البته نیك می‌دانیم كه تنابنده، فقط نقی معمولی نیست و یك وجه جدی و تلخ هنرمندانه هم دارد؛ چه در بازیگری و چه در نویسندگی، اما دوست‌تر می‌داریم كه او وقتی به عنوان كارگردان، پشت دوربین قرار می‌گیرد هم تماشاگر را به خنده و شادی مهمان كند؛ آن هم به درست‌ترین شكل ممكن و نه به سیاق شبه‌كمدی‌های سال‌های اخیر سینمای ایران.
تا اینجا كه تنابنده، این مورد را از ما دوستدارانش دریغ كرده؛ نه در گینس كه قرار بود یك كمدی متفاوت باشد كه جذاب از آب درنیامد و چه در همین فیلم تلخ و جدی قسم. با این حال قسم، حتی اگر آن را دوست نداشته باشیم، فیلم بسیار سختی در زمینه كارگردانی است و تنابنده موفق می‌شود یك فیلم جاده‌ای استاندارد بسازد و یك قصه را در یك اتوبوس پیش ببرد، آن هم با انبوهی بازیگر ناشناخته كه احتمالا بیشترشان اولین حضور جلوی دوربین را تجربه می‌كنند. ایده فیلم هم كه بحث قسامه برای قصاص است، شاید نخستین بار باشد كه در فیلمی سینمایی مطرح می‌شود.
قسم یك غافلگیری خوب در فیلمنامه و یك سكانس نفسگیر و تماشایی دارد و از این نظر می‌تواند خوشایند مخاطبان در اكران عمومی باشد. اگر فكر می‌كنید كه می‌خواهم به بازی خوب خانم مهناز افشار در این فیلم اشاره كنم، خب، در اشتباهید! قبلا بازی‌های بهتری از ایشان دیده بودیم و همیشه هم با گریه و زاری نمی‌توان دل مخاطبان را به دست آورد؛ حتی اگر هیات داوران جشنواره فجر دلشان به حال این اشك‌ریزی مدام سوخته باشد!