درباره فیلم ماجرای نیمروز: رد خون
رفتن سراغ عملیات مرصاد، دل شیر می‌خواست كه خب، محمدحسین مهدویان، در همین چند سال اندك ورود به سینما نشان داد كه آن را دارد. و چه محمل و بستری بهتر از فضای ماجرای نیمروز برای پرداختن به این مقطع تاریخی حساس و ملتهب تاریخ معاصر كشورمان. مهدویان در اقدامی كمی عجیب، تصمیم گرفت دوباره ما را با شخصیت‌های ماجرای نیمروز همراه كند؛ آن هم در حالی كه قسمت اول فیلم كم‌عیب و نقص بود و اثری جذاب و تماشایی است؛ بنابراین مهدویان به جز موضوع حساس فیلم، خودش را درگیر چالشی دیگر هم كرد كه همان ساخت قسمت دومی موفق و در شأن و جایگاه قسمت اول بود. در مجموع و باتوجه به این‌كه ماجرای نیمروز: رد خون فیلم بسیار دشواری به لحاظ ساخت است و مهدویان تقریبا مثل همیشه موفق شده با روایت قصه و لحظاتی جذاب، تماشاگر را مشتاقانه دنبال فیلم بكشاند، اما به نظر می‌رسد فیلم در هر دو جنبه، دست بالا با ارفاق نمره قبولی می‌گیرد.
نفس پرداختن به عملیات مرصاد و پیروزی تاریخی در مقابل دشمنان خودی وطن‌فروش، ارزشمند است، اما چگونگی روایت آن در ماجرای نیمروز: رد خون، درمجموع انتظارات را برآورده نمی‌كند و توقع بیشتری داشتیم؛ به‌ویژه در صحنه‌های نبرد، فیلم تصویری احمقانه و دست و پاچلفتی از منافقین ارائه می‌دهد و از آن سو هم چندان روی مقاومت و جنگاوری رزمنده‌های ایرانی، تمركز نمی‌كند و شكوه آن پیروزی بزرگ را به ما نشان نمی‌دهد. بالعكس با شخصی كردن آن عملیات و پیوند عاطفی دو سه نفر از جبهه‌های مقابل، نگاه مشخصی كه از او توقع داریم را پنهان می‌كند.
با این حال ماجرای نیمروز: رد خون، گرچه به پای قسمت اول نمی‌رسد، همچنان استانداردهای سینمایی مهدویان را دارد و به دلیل بازی‌ها و سكانس‌های جذاب،
چند سروگردن از بیشتر فیلم‌های سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر بالاتر است و همچون دیگر فیلم‌های كارگردانش، در اكران عمومی هم با اقبال تماشاگران روبه‌رو خواهد شد. من فقط مانده ام آن دماغ اضافه بهنوش طباطبایی را كجای دلم بگذارم كه حتی به نظر می‌رسد در برخی صحنه‌های فیلم، اندازه آن كم و زیاد می‌شد! ضمن این‌كه آقای مهدویان عزیز فكر نكن، من حواسم به نوشابه‌ای كه در دوجای ماجرای نیمروز: رد خون برای تیم استقلال باز كردی، نبود! چون استقلالی هستی، گفتی روی دیوارهای سال 67 فیلم بنویسند: ااستقلال، سرور پرسپولیسهب! نمی‌شد یك بار هم برای دل قرمزهای دوستدار فیلم و سینمایت، بنویسی اپرسپولیس، سرور استقلالهب؟! باز دمت گرم كه رد خونت، رنگ و بوی قرمز دارد. من مخلص شما و همه استقلالی‌ها هم هستم.