تعامل بین دستگاهی علیه دستفروشی
وقتی مگامالها و مشكلات عظیمی كه ایجاد كردهاند فضای شهری را تحت تاثیر قرار می‌دهند، نمی‌توان پیرزنی را كه از نظر اقتصادی مشكل دارد و گوشه یكی از پیادهرو ها دستفروشی می‌كند، مساله حادی شمرد. در شرایط اقتصادی نابههنجاری كه داریم، برای افرادی كه به كلانشهرها مهاجرت می‌كنند، چاره‌ای جز دستفروشی نمی‌ماند، چراكه اگر آنها از این طریق امرار معاش نكنند به سمت بزهكاری سوق داده می‌شوند. بنابراین شهرداری به عنوان مسؤول برقراری نظم عمومی شهر، باید با دید جامع‌تری به این پدیده نگاه كند. دست كم مدیران شهری می‌توانند از شهرهای موفق دنیا در این باره الگو بگیرند و آنها را با شرایط كشورمان تغییر دهند.
در شهری مانند لندن، دستفروشان نظمیافتهاند و در محلههای مختلف، مانند محله پاكستانی‌ها، هندیها و چینی‌ها در محل‌های مشخص شده فعالیت می‌كنند. بسیاری از مدیران شهری در كشورمان همیشه به دستفروشان به عنوان یك مزاحم نگاه كردهاند؛ اما موضوع این است كه در سالهای اخیر راهكارهایی برای ساماندهی دستفروشان ارائه شده است اما چون جامع نبوده اثرات كوتاه مدت داشته‌اند. برای نمونه می‌توان به ایجاد بازارچههای موقت و بازارچههای سنتی در شرق تهران و برخی پارك‌ها اشاره كرد. هرچند مشكلات ایجاد شده پس از فعالیت این بازارچه‌ها بر موقتی بودن آنها دلالت دارد، اما شهرداری به عنوان متولی مدیریت شهری باید به این مساله ریشهای نگاه كند. با راهكارهای موقت نمی‌توان معضلات دستفروشان را حل كرد. بهتر این است كه در فضاهای عمومی مانند پارك‌ها و فضاهای باز غرفههای دائمی برای دستفروشان ایجاد كرد. می‌توان با ایجاد فضای مناسب و با درك متقابل به دور از منفعت طلبی محیطی خلق كرد تا دستفروشان هم در شرایط اقتصادی كنونی امكان فعالیت داشته باشند. مشكل این است كه نگاه مدیران شهری به حل مشكل دستفروشان همیشه موقت بوده است. شاید به این دلیل است كه طرحهای ساماندهی همیشه به بنبست ختم می‌شود، برای جبران این نقطه ضعف مدیران شهری و اعضای شورای شهر باید از ظرفیت دیگر دستگاه و نهاد‌ها مانند نیروی انتظامی، قوه قضاییه و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نیز بهره ببرند.
در شهری مانند لندن، دستفروشان نظمیافتهاند و در محلههای مختلف، مانند محله پاكستانی‌ها، هندیها و چینی‌ها در محل‌های مشخص شده فعالیت می‌كنند. بسیاری از مدیران شهری در كشورمان همیشه به دستفروشان به عنوان یك مزاحم نگاه كردهاند؛ اما موضوع این است كه در سالهای اخیر راهكارهایی برای ساماندهی دستفروشان ارائه شده است اما چون جامع نبوده اثرات كوتاه مدت داشته‌اند. برای نمونه می‌توان به ایجاد بازارچههای موقت و بازارچههای سنتی در شرق تهران و برخی پارك‌ها اشاره كرد. هرچند مشكلات ایجاد شده پس از فعالیت این بازارچه‌ها بر موقتی بودن آنها دلالت دارد، اما شهرداری به عنوان متولی مدیریت شهری باید به این مساله ریشهای نگاه كند. با راهكارهای موقت نمی‌توان معضلات دستفروشان را حل كرد. بهتر این است كه در فضاهای عمومی مانند پارك‌ها و فضاهای باز غرفههای دائمی برای دستفروشان ایجاد كرد. می‌توان با ایجاد فضای مناسب و با درك متقابل به دور از منفعت طلبی محیطی خلق كرد تا دستفروشان هم در شرایط اقتصادی كنونی امكان فعالیت داشته باشند. مشكل این است كه نگاه مدیران شهری به حل مشكل دستفروشان همیشه موقت بوده است. شاید به این دلیل است كه طرحهای ساماندهی همیشه به بنبست ختم می‌شود، برای جبران این نقطه ضعف مدیران شهری و اعضای شورای شهر باید از ظرفیت دیگر دستگاه و نهاد‌ها مانند نیروی انتظامی، قوه قضاییه و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نیز بهره ببرند.