حكایت چارلز جوان و وندال پیر
آرتــــــــور ونــــــــــــــــــدال، پاورقی‌نویس مشهور روزنامه‌های عصــــــــــر لندن، طرفــــــــــــــداران بسیاری داشت كه علاقه‌مند به دیدار با او بودند؛ اما او علاقه‌ای به ارتبــــــــــــــــــــــــــــاط با طرفدارانش نداشت و نمی‌خواست خلوت و آرامش خود را به هم بزند.
یكی از طرفداران او جوانی به نام چارلز بود كه او را عاشقانه دوست داشت و از دنبال‌كنندگان پاورقی‌های جذاب او در روزنامه‌ها بود.
وندال هر روز از ساعت 7 تا 8 صبح در پارك ملی ادینبورگ نرمش صبحگاهی می‌كرد و چارلز جوان هر روز در همان ساعت به پارك می‌رفت و از دور به تماشای او می‌پرداخت؛ تا این‌كه شدت علاقه موجب شد تصمیم بگیرد، نزد او برود و با او صحبت كند. برای همین لباس و كفشی كاملا مشابه لباس و كفش وندال خرید و یك‌روز صبح كه وندال مثل همیشه مشغول نرمش بود، نزدیك او رفت و در فاصله چند متری او به تكرار نرمش‌های او مشغول شد.
وندال در ابتدا توجهی به او نكرد و مشغول كار خود شد، اما در ادامه او را صدا كرد و گفت: «ای جوان، نامت چیست؟»
چارلز گفت: «چارلز».
وندال گفت: «چرا خودت را شبیه من كرده‌ای و حركات مرا تكرار می‌كنی؟»
چارلز گفت: «چون به شما خیلی علاقه دارم و دوست دارم مثل شما باشم.»
وندال گفت: «ای بدبخت، هیچ‌گاه سعی نكن شبیه كسی باشه، حتی اگر آن‌كس را بسیار دوست داری. همواره بكوش خودت باشی و آنچه را كه در نهاد و گوهر توست بارور سازی.»
چارلز جوان با شنیدن این جمله تكان‌دهنده، تكان خورد و از همان لحظه تصمیم گرفت شبیه كسی نباشد و همواره بكوشد خودش باشد و آنچه را كه در نهاد و گوهر خودش است بارور سازد.
او در نتیجه این تصمیم به نویسنده بزرگی تبدیل شد.
اكنون چارلز دیكنز، خالق الیور توئیست و دیوید كاپرفیلد را همه جهانیان می‌شناسند، اما آرتور وندال جز برای چهار نفر از اهل پژوهش كه در حوزه مطالعات تاریخ مطبوعات انگلستان مطالعه دارند، برای هیچ‌كس آشنا نیست.
یكی از طرفداران او جوانی به نام چارلز بود كه او را عاشقانه دوست داشت و از دنبال‌كنندگان پاورقی‌های جذاب او در روزنامه‌ها بود.
وندال هر روز از ساعت 7 تا 8 صبح در پارك ملی ادینبورگ نرمش صبحگاهی می‌كرد و چارلز جوان هر روز در همان ساعت به پارك می‌رفت و از دور به تماشای او می‌پرداخت؛ تا این‌كه شدت علاقه موجب شد تصمیم بگیرد، نزد او برود و با او صحبت كند. برای همین لباس و كفشی كاملا مشابه لباس و كفش وندال خرید و یك‌روز صبح كه وندال مثل همیشه مشغول نرمش بود، نزدیك او رفت و در فاصله چند متری او به تكرار نرمش‌های او مشغول شد.
وندال در ابتدا توجهی به او نكرد و مشغول كار خود شد، اما در ادامه او را صدا كرد و گفت: «ای جوان، نامت چیست؟»
چارلز گفت: «چارلز».
وندال گفت: «چرا خودت را شبیه من كرده‌ای و حركات مرا تكرار می‌كنی؟»
چارلز گفت: «چون به شما خیلی علاقه دارم و دوست دارم مثل شما باشم.»
وندال گفت: «ای بدبخت، هیچ‌گاه سعی نكن شبیه كسی باشه، حتی اگر آن‌كس را بسیار دوست داری. همواره بكوش خودت باشی و آنچه را كه در نهاد و گوهر توست بارور سازی.»
چارلز جوان با شنیدن این جمله تكان‌دهنده، تكان خورد و از همان لحظه تصمیم گرفت شبیه كسی نباشد و همواره بكوشد خودش باشد و آنچه را كه در نهاد و گوهر خودش است بارور سازد.
او در نتیجه این تصمیم به نویسنده بزرگی تبدیل شد.
اكنون چارلز دیكنز، خالق الیور توئیست و دیوید كاپرفیلد را همه جهانیان می‌شناسند، اما آرتور وندال جز برای چهار نفر از اهل پژوهش كه در حوزه مطالعات تاریخ مطبوعات انگلستان مطالعه دارند، برای هیچ‌كس آشنا نیست.