نگاهی به جلسه نقد و بررسی کتاب «وقت محدود» در خانه کتاب و ادبیات ایران
کتابی که برخلاف آثار امنیتی، هیجان‌زده نیست
جلسه نقد و بررسی کتاب «وقت محدود»، بر اساس زندگی شهید سید کاظم کاظمی معروف به «سید نذیر» از فرماندهان واحد اطلاعات سپاه نوشته محمدحسن روزی‌طلب از انتشارات انجمن پیشکسوتان سپاس در خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار شد.
حسن روزی‌طلب، نویسنده کتاب: هشت سال پیش در بهار93 پیشنهاد نگارش این کتاب به من داده شد و برای منابع مورد نیاز برای مصاحبه‌های این کتاب نیز یک فهرست 15الی20 نفری به من داده شد. این کتاب به‌طور خاص به بخش چپ اطلاعات سپاه می‌پردازد و کسانی که برای این کتاب مصاحبه می‌کردند، اشخاصی بودند که برای اولین و آخرین بار بود که جلوی یک ضبط‌صوت روشن می‌نشستند.
آنها می‌دانستند قرار است صحبت‌هایشان برخلاف همیشه که در یک محفل امنیتی انجام می‌شود، در یک فضای گسترده انتشار عام پیدا کند. شهادت می‌دهم از نسخه نهایی که برای چاپ تحویل دادم با آنچه چاپ شده نیز کلمه‌ای جابه‌جا نشده‌است و کلمه‌ای نیز به آن افزوده نشد و برای این کار سفارشی نشده که چگونه کار کنم.
جواد کلاته عربی، منتقد آثار حوزه فرهنگ مقاومت: براساس تجربه در حوزه آثار ادبیات پایداری به یک تقسیم‌بندی رسیده‌ام مبنی بر این‌که آثار این بخش براساس اهمیت و جذابیت طبقه‌بندی می‌شوند. احساس می‌کنم کارهای مختلف این حوزه به یکی از این دو نقطه نزدیک‌تر هستند یا این‌که گاهی در میانه قرار دارند. در مورد کتاب «وقت محدود» احساس می‌کنم به‌شدت به بخش اهمیت نزدیک است. در کتاب تکرار و تعدد روایت‌ها در مورد یک موضوع دیده می‌شود. این تعدد مخاطب را اذیت می‌کند. احساس می‌کنم نویسنده در این کتاب امانتدار بوده اما می‌شد درباره نحوه استفاده از نقل‌قول‌ها تجدیدنظر کرد. نقل‌قول‌ها می‌توانست هدفمندتر باشد. در وقت محدود این نقل‌قول‌ها هدفمند نبوده و هر نقل‌قول «کشولی» از اطلاعات مختلف است.
محسن باقری‌اصل، منتقد ادبی: نویسنده و راویان در کتاب دوآتشه نیستند. کتاب یکطرفه نزد قاضی نمی‌رود که در اینجا قاضی همان مخاطب اثر است. نویسنده کتاب هوش و ذکاوت دارد و تلاش کرده به شکل هوشمندانه و عالمانه خرده‌‌روایت‌هایی را کنار هم قرار دهد تا با چینش آنها شخصیت اصلی کتاب [شهید کاظمی] شناخته شود. در کتاب «وقت محدود» با پژوهشی ماجرامحور مواجه هستیم. نویسنده حد خودش را می‌شناسد و یک کتاب تیپیکال و کلیشه‌ای نیست. حب‌وبغض هم نویسنده ندارد. او درباره گروه‌های مختلف توده و پیکار با صفت‌های بدی آنها را خطاب نکرده است. برای همین مخاطب با کتاب احساس همدلی بیشتری پیدا می‌کند؛ نثر این کتاب برخلاف آثاری که جنبه اطلاعاتی - امنیتی دارند یک نثر هیجان‌زده، شتاب‌زده یا ندید و بدید نیست.
دکتر جواد کامور بخشایش، منتقد: وقتی که اولین‌گام‌ها برای کتاب «وقت محدود» توسط آقای روزی‌طلب برداشته شد احساس خوشحالی کردم چراکه می‌بینم کسانی هستند که از خارج می‌آیند و با هدف الگوسازی تشکیل نظام‌ها کارهای ما را مطالعه می‌کنند اما ما هنوز کاری نکرده‌ایم! به نظرم در این کتاب سبک تازه‌ای از تاریخ شفاهی شکل گرفته و روزی‌طلب یک ساختارشکنی کرده است؛ پشت‌پرده شکل‌گیری کتاب سرشار از مطالبی است که جذابیت دارد.
آنها می‌دانستند قرار است صحبت‌هایشان برخلاف همیشه که در یک محفل امنیتی انجام می‌شود، در یک فضای گسترده انتشار عام پیدا کند. شهادت می‌دهم از نسخه نهایی که برای چاپ تحویل دادم با آنچه چاپ شده نیز کلمه‌ای جابه‌جا نشده‌است و کلمه‌ای نیز به آن افزوده نشد و برای این کار سفارشی نشده که چگونه کار کنم.
جواد کلاته عربی، منتقد آثار حوزه فرهنگ مقاومت: براساس تجربه در حوزه آثار ادبیات پایداری به یک تقسیم‌بندی رسیده‌ام مبنی بر این‌که آثار این بخش براساس اهمیت و جذابیت طبقه‌بندی می‌شوند. احساس می‌کنم کارهای مختلف این حوزه به یکی از این دو نقطه نزدیک‌تر هستند یا این‌که گاهی در میانه قرار دارند. در مورد کتاب «وقت محدود» احساس می‌کنم به‌شدت به بخش اهمیت نزدیک است. در کتاب تکرار و تعدد روایت‌ها در مورد یک موضوع دیده می‌شود. این تعدد مخاطب را اذیت می‌کند. احساس می‌کنم نویسنده در این کتاب امانتدار بوده اما می‌شد درباره نحوه استفاده از نقل‌قول‌ها تجدیدنظر کرد. نقل‌قول‌ها می‌توانست هدفمندتر باشد. در وقت محدود این نقل‌قول‌ها هدفمند نبوده و هر نقل‌قول «کشولی» از اطلاعات مختلف است.
محسن باقری‌اصل، منتقد ادبی: نویسنده و راویان در کتاب دوآتشه نیستند. کتاب یکطرفه نزد قاضی نمی‌رود که در اینجا قاضی همان مخاطب اثر است. نویسنده کتاب هوش و ذکاوت دارد و تلاش کرده به شکل هوشمندانه و عالمانه خرده‌‌روایت‌هایی را کنار هم قرار دهد تا با چینش آنها شخصیت اصلی کتاب [شهید کاظمی] شناخته شود. در کتاب «وقت محدود» با پژوهشی ماجرامحور مواجه هستیم. نویسنده حد خودش را می‌شناسد و یک کتاب تیپیکال و کلیشه‌ای نیست. حب‌وبغض هم نویسنده ندارد. او درباره گروه‌های مختلف توده و پیکار با صفت‌های بدی آنها را خطاب نکرده است. برای همین مخاطب با کتاب احساس همدلی بیشتری پیدا می‌کند؛ نثر این کتاب برخلاف آثاری که جنبه اطلاعاتی - امنیتی دارند یک نثر هیجان‌زده، شتاب‌زده یا ندید و بدید نیست.
دکتر جواد کامور بخشایش، منتقد: وقتی که اولین‌گام‌ها برای کتاب «وقت محدود» توسط آقای روزی‌طلب برداشته شد احساس خوشحالی کردم چراکه می‌بینم کسانی هستند که از خارج می‌آیند و با هدف الگوسازی تشکیل نظام‌ها کارهای ما را مطالعه می‌کنند اما ما هنوز کاری نکرده‌ایم! به نظرم در این کتاب سبک تازه‌ای از تاریخ شفاهی شکل گرفته و روزی‌طلب یک ساختارشکنی کرده است؛ پشت‌پرده شکل‌گیری کتاب سرشار از مطالبی است که جذابیت دارد.