این کلیدواژه در کنار اقتصاد و تولید، مفهوم محوری بیانات راهبردی ایشان است و رهبر انقلاب علاوه بر بیان جلوه‌هایی از شخصیت الهی و سیاسی امام خمینی(ره)، به تحلیل چرایی و چگونگی توفیق بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در مسیر طرح الهی‌شان هم ورود کردند. ما در این گزارش، این همانی آن وضعیت یعنی پاسداشت ایمان و امید بر روزگار سیاسی، اجتماعی خودمان را بررسی کرده‌ایم. 
   
سازوکار تنفر پراکنی علیه ایران 
حتما یکی از مصادیق این رویکرد، جهاد امیدآفرینی در برابر سیاه‌نمایی دشمن است؛ یعنی در این طرح جدید که البته ریشه در تاریخ انقلاب دارد، رهبر انقلاب از بیانیه راهبردی گام دوم انقلاب که امیدآفرینی را ریشه‌ای‌ترین جهاد معرفی می‌کنند تا بیانات نوروزی و باز هم الزام «امیدآفرینی» به عنوان عنصر ذاتی و هدف مسئولان تا تأکید ایشان در مراسم ارتحال امام(ره) همه به یک نکته اساسی ختم می‌شود و آن، این‌که امید و ایمان لازمه و جوهر وجودی ملت و امت انقلابی و رمز موفقیت در برابر جنگ شناختی و روایی دشمن است. درواقع سیاه‌نمایی و ناامید‌کردن مردم از نظام، راهبرد کلان و اساسی دشمن غربی در مواجهه با ملت ایران است. از روایت‌های جعلی، انتشار اخبار دروغ و تحریف‌شده در رسانه‌های غربی، صفحات مجازی و شبکه‌های معاند گرفته تا فضاسازی برای برخی اتفاقات رخ نداده، بزرگ‌نمایی برخی دیگر و نادیده‌انگاری دستاوردها با هدف القای باورهای سیاه و روایتی یأس‌آلود از زندگی در ایران اسلامی انجام می‌شود. این مسیر را ما در بلوای پاییز 1401 به خوبی لمس کردیم که دشمن چطور از هر اتفاقی برای تنفر پراکنی علیه جمهوری اسلامی استفاده می‌کرد. شاه بیت این درگیری تمدنی تاریخی هم در این سال‌ها جنگ اقتصادی دشمن برای ایجاد تنگناهای معیشتی یا به عبارتی همان جنگ ترکیبی دشمن برای باورپذیری بیشتر این روایت دروغ و یأس‌آفرین است. یعنی پمپاژ این فضا که زندگی در ایران اسلامی را سیاه و مشقت‌بار نشان دهد و در مقابل، از غرب یک آرمانشهر می‌سازد؛ در حالی‌که زندگی در غرب صدها برابر سخت‌تر از آن چیزی است که دشمن در جنگ شناختی از ایران روایت می‌کند. حالا‌تصور کنید با این پیشینه، اهمیت امید و امیدآفرینی و لزوم جهاد تبیین چقدر مهم است. بنابراین بازتاب واقعی امید در جامعه در همه لایه‌های اجتماعی بسیار مهم و ضروری است‌؛ آن هم وقتی دشمن درصدد مصادره همه ضعف‌ها و فاکتور کردن آن علیه محبوبیت جمهوری اسلامی است. امید احساس مشترک یک ملت نسبت به آینده و برآمده از غرور ملی و وطن دوستی است که شوق و انگیزه تلاش، تاب‌آوری و تحمل مشکلات و داشتن آرزوهای بزرگ را برای آینده افزایش می‌دهد. دشمن نمی‌خواهد جامعه امیدوار باشد و با سیاه‌نمایی و کوچک شمردن دستاوردهایی که خود مبهوت آنها شده، به دنبال شکست از درون خانه است؛ زیرا جامعه امیدوار به جلو می‌نگرد و آینده را روشن‌تر از حال می‌بیند؛ بنابراین امید اجتماعی ابزاری مفهومی است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان به موفقیت، پیشرفت و پیروزی رسید و از ایجاد یأس اجتماعی جلوگیری کرد.
اما چه باید کرد؟ از سخنان رهبر معظم انقلاب برمی‌آید، در مقابل جنگ شناختی و تلاش برای یأس‌آفرینی و سیاه‌نمایی واقعیت‌های جامعه به‌وسیله دشمن، جهادگران عرصه تبیین برای امیدآفرینی مسئولیت خطیری دارند و مسئولان اجرایی باید در گفتار و کردار خود بذر امید را در دل مردم بکارند. هرچند رئیس‌جمهور برخلاف برخی روسای جمهور پیشین، تنش‌زایی نمی‌کند، لحن اهانت به منتقدان ندارد و تعامل خوبی با مردم دارد اما امیدآفرینی نباید به معنای دادن وعده و وعیدهای واهی برای حل کوتاه‌مدت مشکلات تلقی شود؛ چون همین عامل سبب گسترش ناامیدی و عمیق‌تر کردن احساس منفی عمومی جامعه خواهدشد. ما از یک مسیر رفته، وعده‌های بر زمین مانده و نداشتن روحیه پاسخگویی و فرافکنی مسئولان در دهه 90 بازگشته‌ایم. 
   
ترمیم زخم امید
از این رو قطعا یکی از مهم‌ترین راهکارهای القای امید به جامعه، کمک به بهبود شرایط اقتصادی و حل معضل دلالی است که خود عاملی برای بی‌ثباتی بازار شده؛ راهبردهای حمایتی و کمک به کاهش فاصله طبقاتی و اجتماعی و توزیع عادلانه ثروت از دیگر عوامل امیدآفرین در جامعه است. البته افزایش میزان درآمد در جامعه و خلق فرصت‌های شغلی بیشتر و گذر از اقتصاد دلالی محور به‌جای مولدمحور، از دیگر راهبردهای اساسی برای ترمیم زخم امید در ایران است.