این کودکان که بومی هستند و 13، 9، چهار و یک سال دارند، روز اول ماه مه همراه با مادر، خلبان و یکی از بستگان‌شان در حال سفر بودند که ناگهان هواپیما سقوط کرد و تمام مسافران بزرگسال آن کشته شدند. در میان لاشه به جا مانده هواپیما، جسد سه مسافر پیدا شد، اما از کودکان خبری نبود و این احتمال داده شد که آن‌ها زنده هستند. بیش از 100 سرباز با کمک سگ‌های زنده‌یاب و ده‌ها بومی دیگر عملیات جست‌وجو را آغاز کردند و در میان پوشش متراکم جنگل‌ به دنبال یافتن رد و نشانی از کودکان بودند. بر اساس اعلام ارتش این کشور، امدادگران در مدت بیش از یک ماه، 2656 کیلومتر در این جنگل غیرقابل نفوذ راه رفته بودند. در این جنگل، انواع حیوانات وحشی مانند مار، جگوار و حشرات خطرناک زندگی می‌کردند و با این وضعیت، امدادگران امیدی به زنده پیدا کردن کودکان نداشتند. همچنین مساله دسترسی کودکان به آب آشامیدنی هم مطرح بود که احتمال زنده ماندن آن‌ها را کاهش می‌داد. در مدتی که جست‌وجوی امدادگران ادامه داشت، خبر مفقود شدن بچه‌ها همراه با فیلم‌ و عکس‌هایی از عملیات جست‌وجوی ارتش که با پیدا شدن بطری،‌ قیچی، کفش، پوشک، میوه جویده شده و رد پای آنان همراه بود، در بسیاری از رسانه‌های دنیا منعکس شد. جست‌وجوها پس از 40 روز نتیجه‌بخش بود و هر چهار کودک توسط یک بومی منطقه آراراکوارا که از ابتدا دنبال آ‌نها بود، در پنج کیلومتری غرب محل سقوط هواپیما پیدا شدند. عکس‌های منتشر شده از کودکان نشان می‌داد آنها روی پارچه‌ای برزنتی نشسته و در حالی‌که توسط سربازان و بومیان احاطه شده بودند، مشغول صرف نوشیدنی و غذا بودند. دو نفر از بچه‌ها با شلوار و تیشرت‌های کثیف آستین بلند پاهای‌شان را بانداژ کرده و دو نفر دیگر هم با پتوهای نجات قنداق شده بودند. کریستین که از همه کوچکتر بود، در زمان گم شدن در جنگل به سن یک سالگی رسید. ایوان ولاسکوئز، وزیر دفاع کلمبیا، جمعه شب با قدردانی از ارتش و بومیان کلمبیا برای کمک به یافتن کودکان، ابراز امیدواری کرد که آنها در بیمارستان نظامی درمان شوند. ماریا فاتیما والنسیا، مادربزرگ بچه‌ها گفت به محض این‌که بچه‌ها دوباره به زادگاه‌شان در ویلاویچنسیو‌ بیایند، همه آنها را در آغوش خواهدگرفت و از همه تشکر خواهد کرد.