بار هستی
وقتی از سطح زمین به فضا خیره می‌شویم، به نظر می‌رسد منظومه شمسی ما توسط میلیاردها ستاره‌در کهکشان راه شیری احاطه شده است. اما اگر بیشتر به بیرون نگاه کنیم، آیا می‌توان شواهدی را پیدا کرد که نشان دهد ما در چیزی حتی خارق‌العاده‌تر مانند سیاهچاله قرار داریم؟
سیاهچاله‌ها مکان‌هایی در جهان هستی‌اند که گرانشش آنقدر قوی است که زمان و فضای اطراف آن را مخدوش می‌کند. وقتی چیزی داخلش شود هیچ‌چیز، حتی نور نمی‌تواند از آن خارج شود. در فرضیه‌ای یک سیاهچاله ممکن است زمین را مدت‌ها پیش بلعیده باشد. گارو خانا، فیزیکدان سیاهچاله در دانشگاه رود آیلند می‌گوید:«اگر این اتفاق افتاده باشد، کشش گرانشی فاجعه‌بار خواهد بود. با نزدیک‌شدن زمین به سیاهچاله، زمان کند می‌شود و بسته به اندازه سیاهچاله، هر ماده‌ای می‌تواند به شکل اسپاگتی کش بیاید. حتی اگر سیاره ما از این «اسپاگتی‌شدن» جان سالم به در می‌برد، زمین در کسری از ثانیه محو می‌شد.» بر اساس نظر خانا، می‌توانیم این احتمال که یک سیاهچاله زمین را در مقطعی از تاریخ خود بلعیده است را رد کنیم.
اما فرضیه دیگری هم وجود دارد که زمین ممکن است از ابتدا در شکم یک سیاهچاله شکل گرفته باشد. این فرضیه معتقد است که انفجار بزرگ در یک سیاهچاله به عنوان جهان مادر اتفاق افتاده و زمین همچون نوزادی در آن تشکیل شده است. با این حال بعید است که این نظریه اثبات شود زیرا هیچ چیز نمی‌تواند در افق سیاهچاله سفر کند.
اسکات فیلد، دانشیار ریاضیات در دانشگاه دارتموث ماساچوست می‌گوید: «اگر ما در یک سیاهچاله هستیم، باید بسیار بزرگ باشد. در غیر این صورت ساکنان زمین متوجه اثرات آن بر نیروهای جزر و مدی، مانند اسپاگتی‌سازی و کاهش زمان می‌شدند. بنابراین هر سیاهچاله احتمالی که زمین در آن باشد باید عظیم و آنقدر وسیع باشد که نتوانیم به اندازه کافی دور یا سریع سفر کنیم تا اعوجاج‌های گرانشی را تشخیص دهیم.»
خانا معتقد است از درون یک جهان سیاهچاله، زمینی‌ها هیچ راهی برای دانستن وجود جهان مادر دیگری در هستی ندارند. با این حال خیلی دوست‌داشتنی خواهد بود اگر این نظریه درست باشد.
اما فرضیه دیگری هم وجود دارد که زمین ممکن است از ابتدا در شکم یک سیاهچاله شکل گرفته باشد. این فرضیه معتقد است که انفجار بزرگ در یک سیاهچاله به عنوان جهان مادر اتفاق افتاده و زمین همچون نوزادی در آن تشکیل شده است. با این حال بعید است که این نظریه اثبات شود زیرا هیچ چیز نمی‌تواند در افق سیاهچاله سفر کند.
اسکات فیلد، دانشیار ریاضیات در دانشگاه دارتموث ماساچوست می‌گوید: «اگر ما در یک سیاهچاله هستیم، باید بسیار بزرگ باشد. در غیر این صورت ساکنان زمین متوجه اثرات آن بر نیروهای جزر و مدی، مانند اسپاگتی‌سازی و کاهش زمان می‌شدند. بنابراین هر سیاهچاله احتمالی که زمین در آن باشد باید عظیم و آنقدر وسیع باشد که نتوانیم به اندازه کافی دور یا سریع سفر کنیم تا اعوجاج‌های گرانشی را تشخیص دهیم.»
خانا معتقد است از درون یک جهان سیاهچاله، زمینی‌ها هیچ راهی برای دانستن وجود جهان مادر دیگری در هستی ندارند. با این حال خیلی دوست‌داشتنی خواهد بود اگر این نظریه درست باشد.