دوست دارم ذهنیت آنها را تغییر بدهم‌.‌ بعضی‌ها در این زندگی کوتاه و در این جهان فانی، خیلی به خودشان سخت می‌گیرند. بیش از حد فکر و خیال می‌کنند‌. از آن بدتر این است که هیچ‌کس را محرم اسرارشان نمی‌دانند یا علاقه‌ای به بیان کردن آنچه اذیت‌شان می‌کند، ندارند. 
این‌گونه انسان مریض می‌شود. انسان که مریض شود، جامعه‌ای بی‌جان شکل می‌گیرد‌. اگر دست همدیگر را نگیریم و به حرف‌های دل‌های پردردمان گوش ندهیم، ناگهان به خودمان می‌آییم و می‌بینیم که انسانی، امیدی یا حال خوبی در کنج یا گوشه‌ای از دنیا خواهد مرد‌. خیلی آسان‌تر از آن چیزی که تصور کنیم‌. به ناگاه می‌بینیم که چقدر حال بد و انرژی‌های منفی در اطراف‌مان پخش شده است‌. آن هم برای درد‌دل نکردن و اعتماد به خرج ندادن‌. این دل‌های کوچک و مظلوم ما طاقت مشخص و محدودی دارد‌. نیاز است گاهی از غم تخلیه شود‌. با گفت‌و‌گو خیلی از درد‌ها تسکین می‌یابد‌. گفت‌و‌گویی با یک دوست یا یک مشاور گرم و صمیمی. خلاصه که با هم بیشتر صحبت کنیم تا دیر نشده است...!