نکته‌ای که بین کتابخوان‌هایی که نسبتی با انقلاب دارند، تبدیل به یک مسأله شده‌است، این‌که اگر رهبری به کتابی توجه کنند بیش از کتاب‌های دیگر توجه می‌کنند. این اتفاق در جای خود اشکال نیست و حُسن هم نیست. آرمان من این است که هرکسی باید به حدی از رشد و بالندگی برسد که اثر خوب را بشناسد. باید زمانی برسد که تابلوهای راهنمایی که رهبر معظم انقلاب برای خواندن کتاب می‌کارند، نشان دهنده راه باشد نه این‌که بایستیم و این تابلوها را نگاه کنیم. مسیر راه را نشان می‌دهند که رفتن را یاد بگیریم نه این‌که در برابر تابلوهای راهنمای ایشان توقف کنیم، این تلقی من از یادداشت‌هایی است که رهبرمعظم انقلاب در برخی کتاب‌ها نوشته‌اند و باعث بالا رفتن فروش آنها شده‌است و باعث دلخوری صاحبان برخی کتاب‌های دیگر که چرا کتاب‌های ما مورد توجه قرار نمی‌گیرد. باید به مرحله‌ای از رشد برسیم که نیاز نباشد، رهبری برخی آثار را با انگشت نشان بدهند.نویسندگان سنت سفرنامه‌نویسی را حفظ کنند؛ زیرا تأثیر مثبت دارد. هرچه تعداد سفرنامه‌ها بیشتر باشد، حق انتخاب مردم برای کتابخوانی بیشتر می‌شود. فارغ از این‌که به چه سبکی و شبیه چه کسی بنویسند، خود را از محدودیت‌ها رها کنند و خودشان باشند و هرچه را حج بر آیینه دل آنها می‌تاباند، منعکس کنند و دست‌کاری نکنند تا متقابلا بر صفحه دل مخاطب نیز بنشیند.