بسیاری از فرزندان معتقدند که این کار خجالت‌آور و مایه آبرو‌ریزی است در حالی که اگر زندگی را از نگاه سالمندان ببینند به آنها حق می‌دهند که به‌دنبال همدم باشند. سالمندی دوره تنهایی، بیماری، ضعف و ناتوانی است. در سالمندی احساس سرخوردگی و یأس نیز بیش از هر زمان دیگری سراغ آدم‌ها می‌آید، بنابراین به هیچ‌وجه غیرطبیعی نیست اگر مرد یا زنی سالمند تصمیم به ازدواج مجدد بگیرد. البته این نوع پیوند نیز مثل ازدواج در هر سن و سالی آداب و ریزه‌کاری‌هایی دارد که می‌تواند موجب خرسندی شود. گفته می‌شود ازدواج در سنین پیری نباید از روی اجبار و برای فرار از موقعیت‌های آزاردهنده‌ای همچون فقر یا بی‌سرپناهی باشد. همه می‌دانیم که بسیاری از زنان سالمند از روی ناچاری تن به ازدواج دوباره می‌دهند و بسیاری از مردان سالمند به این علت به ازدواج رو می‌آورند که همسرشان نقش پرستار را برای‌شان ایفا کند اما این بدترین دلایلی است که یک سالمند می‌تواند به آنها متوسل شود، زیرا شرط اول یک ازدواج موفقیت در سنین کهنسالی، میل و رغبت قلبی است. درواقع سالمندان وقتی با ازدواج به آرامش می‌رسند که نیت آنها از این کار، یافتن همدم باشد.