آدم‌هایی که شاید تا قبل از آن‌که در هیأت‌های حسینی غلامی کنند و به این دربار و درگاه راه یابند،‌ آدم‌های متفاوتی بودند؛ ‌سرشان درد می‌کرد برای دردسر اما وقتی وارد دستگاه حضرت اباعبدا... شدند و نمک سفره نذری را که چشیدند، ‌نمک‌گیر مهر حسین(ع)  شدند و به تعالی رسیدند. چیزی شبیه داستان حر و بستن آب به روی امام و یارانش و پشیمانی و توبه کردن و از همه مهم‌تر پذیرفته شدنش در بارگاه حسینی. به همین دلیل است که در روضه امام حسین(ع)  به روی همه باز است و هیچ کسی را نمی‌توان از این در راند و به او اجازه ورود نداد. بسیاری از آدم‌ها در این درگاه آمده‌ و رفته‌اند و هر کدام به اندازه بضاعت معنوی و معرفت‌شان از خوان پرفیض حسینی رحمت، برکت و بخشش برداشته و مدال افتخار عشق به حسین (ع) را بر سینه آویخته‌اند.  
خلاصه این‌که مکتب حسین(ع) انسان‌ساز است و زنده‌بودن قیام عاشورا تا همیشه تاریخ دلیلی بر این انسان‌ساز و پویابودن است. این‌که می‌گویند کل یوم عاشورا و کل عرض کربلا حکایت همین پویایی است. حکایت این است که برای حسینی بودن و حسینی ماندن و سوار شدن بر کشتی نجات حسین(ع)  در هر زمان و هر سرزمین و جایگاهی که ظلم و تعدی شکل گرفت، باید به اندازه توانت بایستی و به تاسی از حسین(ع)  در برابر ظلم و جور ایستادگی کنی و در جبهه حق و حقیقت بایستی و از ظلم و جور برائت بجویی. و درست همین نکته است که موجب شده هزار و سیصد و اندی سال پس از  قیام عاشورا همچنان این چراغ هر روز پر نورتر و پر فروغ‌تر از دیروز می‌درخشد و عامل هدایت بسیاری از خستگان و در راه ماندگان است.