درواقع این قرارداد به‌نوعی تنظیم می‌شود که خریدار هزینه محصول را به تولیدکننده پرداخت می‌کند؛ تولیدکننده نیز متعهد می‌شود در زمان معینی این محصولات را به مشتری تحویل دهد، بنابراین قرارداد سلف به نوعی طراحی شده است که مشتری در نقش سرمایه‌گذار ظاهر شود و با دادن سرمایه موردنیاز تولیدکننده باعث شود که این سرمایه به‌صورت مستقیم صرف تولید محصولات شود. سپس خود سرمایه‌گذار که همان مشتری است در زمان مشخص این محصولات را دریافت می‌کند. به بیان بهتر فروشنده با استفاده از قرارداد سلف توانسته سرمایه مورد‌نیازش را جذب کند و براساس این سرمایه به تولید محصولاتش اقدام کند. فروشنده برای جلب رضایت و جذب سرمایه مجبور است که محصولاتش را پایین‌تر از قیمت بازار به خریدار در قرارداد سلف عرضه کند. همچنین خریدار با توجه به نوسانات قیمتی محصولات می‌تواند از نظر خرید ارزان محصولات از قرارداد سلف استفاده کند. البته قرارداد سلف موازی استاندارد تا حدودی این نوسانات را بی‌اثر می‌کند اما به هر حال همچنان می‌تواند برای خریدار سودآور باشد اما فارغ از جنبه سرمایه‌گذاری به نظر می‌رسد خریدار نیز با اطمینان‌خاطر نسبت به تامین محصولات خواسته شده، می‌تواند سراغ اهداف اقتصادی خود برود. در‌واقع هدف اصلی این نوع قرارداد این است که تولید راحت‌تر صورت گیرد تا خریدار بتواند به محصولاتش در زمان مقرر برسد.