محرمی پرشورتر از همیشه
عزیزترین فرد اهل بیت نبوت(ع) برای همه مردم عزیز است. فرقی نمی‌کند ایام تاسوعا و عاشورای حسینی باشد یا دیگر روزهای سال، امام حسین(ع) همیشه و در هر لحظه‌ای برای مردم عزیز است. پیامبر اکرم(ص) فرمود: «حسینُ منّی و أنا منه، أحبّ ا... مَن أحبّ حسیناً به این معنا که حسین از من است و من از او و خداوند آن کس را دوست دارد که حسین را دوست بدارد». معصومان و بزرگان دیگر دین نیز به محبت امام حسین(ع) سفارش کرده‌اند.
با سپری‌شدن نزدیک به 1400سال از واقعه عاشورا و حادثه کربلا، بزرگداشت مقام والای امام حسین(ع) و برپایی عزای حسینی نه‌فقط کمرنگ نشده بلکه هر سال باشکوه‌تر از سال قبل برگزار می‌شود. امسال هم در این ایام با وجود گرمای شدید هوا تمام ایران یکپارچه سیاهپوش و حسینیه شد. عشق به امام حسین(ع) هر سال افراد بیشتری را به وادی پرشور عشق می‌کشاند و لایق رسیدن به والاترین مراتب انسانی می‌کند. تصور دشمن این است که با تبلیغات و تحریم‌های واهی می‌تواند از سیاه پوشیدن این ملت در این ایام جلوگیری کند اما زهی خیال باطل. امسال که دیدید چطور در و دیوار کشور رخت سیاه بر‌تن کرده و مردم از هر قشر و سنی برای نگه داشتن یاد امام حسین(ع) عزاداری می‌کنند.
از این رو هنر به عنوان ابزاری که هر موضوعی را ماندگار کند، می‌تواند حماسه عاشورا را به نسل‌های آینده انتقال دهد. در این بین شعر آیینی که به نحوی موضوع مذهبی دارد، بسیار کمک رسان است. از نظر من شعر آیینی (ضمن ملزم بودن به رعایت همه موازین ادبی) ویژگی‌های بیشتری نسبت به شعر با موضوع آزاد دارد که پاره‌ای از آنها عبارتند از رعایت موضوع و محتوا با محور مشخص، تطبیق با واقعیت و مستند بودن، هدفمندی و پیام و تأثیرگذاری، دارا بودن قابلیت فهم عمومی و جاذبه مورد پسند خواص. همچنین مهم‌ترین نکته در سرودن شعر آیینی (که قابل بحث و رؤیت ظاهری هم نیست و شاید در دیگر آثار ادبی اصلا ضرورت نداشته باشد و ضمنا بیشترین نقش را هم دارد) پاکی نیت و در صورت امکان، خلوص نیت سراینده، همراه با تزکیه نفس و تقویت احساس ایمانی، عاطفی و معنوی است.
زبان شعر، ادبی و سلیس است و زبان انتقال سریع‌تر از نثر است. بنابراین مردم راحت‌تر با آن ارتباط برقرار می‌کنند و تاثیرگذاری زیادی روی مخاطب دارد. امروز علاقه و احساس شعرای جوان در عرصه ادبیات آیینی، قابل تقدیر و توجه است به این شرط که شعرای جوان به موازات پرداختن به جنبه‌های ادبی، فنی و عاطفی، تصویر و تخیل در غنا بخشیدن به آثار خود و افزایش اطلاعات و مطالعات خود تلاش کنند و از حال و هوای دل خود و اتصال به مبدأ فیض از شناوری در دریای مواج ادبیات عرفانی، حماسی، آیینی و حتی موج نو ، سپید و... غافل نشوند. ضمن این‌که در هیچ دوره‌ای این‌همه استعدادهای درخشنده و ذوق‌های بالنده و جوان در عرصه ادبیات، حضور مؤثر و چشمگیر نداشته است.
محمدجواد غفورزاده | شاعر آیینی
از این رو هنر به عنوان ابزاری که هر موضوعی را ماندگار کند، می‌تواند حماسه عاشورا را به نسل‌های آینده انتقال دهد. در این بین شعر آیینی که به نحوی موضوع مذهبی دارد، بسیار کمک رسان است. از نظر من شعر آیینی (ضمن ملزم بودن به رعایت همه موازین ادبی) ویژگی‌های بیشتری نسبت به شعر با موضوع آزاد دارد که پاره‌ای از آنها عبارتند از رعایت موضوع و محتوا با محور مشخص، تطبیق با واقعیت و مستند بودن، هدفمندی و پیام و تأثیرگذاری، دارا بودن قابلیت فهم عمومی و جاذبه مورد پسند خواص. همچنین مهم‌ترین نکته در سرودن شعر آیینی (که قابل بحث و رؤیت ظاهری هم نیست و شاید در دیگر آثار ادبی اصلا ضرورت نداشته باشد و ضمنا بیشترین نقش را هم دارد) پاکی نیت و در صورت امکان، خلوص نیت سراینده، همراه با تزکیه نفس و تقویت احساس ایمانی، عاطفی و معنوی است.
زبان شعر، ادبی و سلیس است و زبان انتقال سریع‌تر از نثر است. بنابراین مردم راحت‌تر با آن ارتباط برقرار می‌کنند و تاثیرگذاری زیادی روی مخاطب دارد. امروز علاقه و احساس شعرای جوان در عرصه ادبیات آیینی، قابل تقدیر و توجه است به این شرط که شعرای جوان به موازات پرداختن به جنبه‌های ادبی، فنی و عاطفی، تصویر و تخیل در غنا بخشیدن به آثار خود و افزایش اطلاعات و مطالعات خود تلاش کنند و از حال و هوای دل خود و اتصال به مبدأ فیض از شناوری در دریای مواج ادبیات عرفانی، حماسی، آیینی و حتی موج نو ، سپید و... غافل نشوند. ضمن این‌که در هیچ دوره‌ای این‌همه استعدادهای درخشنده و ذوق‌های بالنده و جوان در عرصه ادبیات، حضور مؤثر و چشمگیر نداشته است.
محمدجواد غفورزاده | شاعر آیینی