هنوز هم هستند معدودی از سلطنت‌طلب‌ها که باور دارند این ثروت روانه سفره جامعه ایرانی شد. باوری بیمار که حداقل نشانه‌های آشکار آن از همان زمان آن‌قدر عیان بود که نیازی به مصداق نداشته باشد. این موضوع حتی به مقاله‌های خارجی هم کشیده شد. فرانتس فیتزجرالد در مقاله «به شاه هرچه می‌خواهید بدهید» نوشته است: «وضعیت ایران به طور کلی به مراتب بدتر از سوریه است که نه نفت دارد و نه ثبات سیاسی، زیرا شاه برای توسعه کشور هرگز تلاش نکرده، ثروت کشور بیشتر به سوی خودروهای شخصی و نه اتوبوس، کالاهای مصرفی و نه بهداشت‌عمومی و به سوی حقوق سربازان و پلیس و نه آموزگاران سرازیر شده است.»