آنها تاکید می‌کنند تاب‌آوری به معنی نادیده گرفتن مشکل نیست بلکه یک ویژگی است که باعث می‌شود بعد از رویارویی با یک بحران، در کمترین زمان به حالت عادی برگردیم. یک فرد تاب‌آور طبق تعریف آنها فردی است صبور، توانا در حل مسأله، خوشبین، دارای عزت نفس و قادر به کنترل احساسات. پس چنین شخصی هرگز به هم نمی‌ریزد و اگر دریای زندگی‌اش مواج شود، رفتار بیرونی‌اش آنچنان کنترل‌شده است که دیگران به حال درونی‌اش پی نمی‌برند. خوشبختانه تاب‌آوری یک ویژگی اکتسابی است و همه ما به شرط خواستن، می‌توانیم با تمرین و کسب تجربه به آن دست یابیم. برای این کار لازم است چند خصلت و ویژگی را در خودمان پرورش دهیم، از جمله این که یاد بگیریم به محض رویارویی با یک بحران به این موضوع فکر کنیم که حتی سخت‌ترین بحران‌ها سرانجام تمام می‌شوند و وضعیت بد فعلی هرگز همیشگی نیست. برای تاب‌آور شدن همچنین باید اهل عمل بود؛ به این معنی که اگر در یک شرایط سخت و پیچیده قرار گرفتیم، دست از بیقراری برداریم و در عوض آستین بالا بزنیم تا هرطور شده به اوضاع سر و سامان بدهیم. اگر بتوانیم دایره روابط‌مان را گسترده‌تر کنیم نیز هنگام سر رسیدن بحران، این شانس را داریم تا از قابلیت‌ها و همفکری‌های افراد مختلف استفاده کنیم و در نتیجه از درون به آرامش برسیم.