«پرچم در اهتزاز» روان و سهل و ممتنع است و به دور از نگاه و اعلام رسمی، روایتی است کاملا شخصی و زنانه از سلوکی که در بخش زنانه هیات به‌وجودآمده و سال‌هاست ادامه دارد. اضافه‌شدن موضوع کرونا و نگاه مقایسه‌ای حسرت‌بار نویسنده به سال‌هایی که بلای کرونا نبود و چه راحت و سبکبال، دهه را در ارک گریه می‌کردند، به جذابیت کلمات و روایات افزوده است. خواننده با خواندن این کتاب، این بخت را می‌یابد که با یک هیاتی حرفه‌ای زیر و بم جلسات، عادات، تکیه‌کلام‌ها، حساسیت‌ها و حتی حسرت‌های «روضه‌خوان» را ببیند و نظم و نسق هیات‌داری کاملا منظم و البته در چهارچوب خادمان را به تماشا بنشیند. در جامعه‌ای به‌شدت مردانه که خانم‌ها به شرط «هرچه نزدیک‌تر شدن به خوی و خصال اجتماعی مردان» می‌توانند حرف برای گفتن داشته باشند، زنی از جمع برخاسته و از ورای پرده‌ای کاملا محجوب، قابی باز کرده برای تماشای زندگی زنانه هیات‌ها. از سختی همراه‌بردن کودکان و «بار انداختن» گفته و از تدابیر ظریف و مادرانه‌ای که بشود بچه‌ها را چند ساعت در هیات و البته با چاشنی لذت نگه‌داشت، طوری‌ که طفل از بودن در آن جمع آزار نبیند و شوق آمدن دوباره به آنجا را داشته باشد. صراحت لهجه نویسنده که جانماز آب نمی‌کشد و درعین‌حالی که می‌گوید مقید سفت و سختی نیست اما جرأت دارد و هیات‌رفتن دهه اول محرم کرونایی را تعطیل نکرده، ستودنی است.

نویسنده: سمیه جمالی
ناشر: سوره مهر
تعداد صفحه: 147
سال انتشار: 1401