شبیخون فرهنگی به هویت ملی
فیلمسازی زیرزمینی، هنری بی‌مجوز و فاقد اجازه دولتی است که در مواردی در ایران جرم محسوب می‌شود و سازنده فیلم به زندان افتاده یا مورد مجازات واقع می‌شود. البته از نظر من مجازات به تنهایی کافی نیست و حرکت سلبی مساله را حل نمی‌کند.
مساله ما زمانی حل می‌شود که علاوه بر حرکت‌های سلبی، حرکت‌های ایجابی هم داشته باشیم. یعنی میان نیروهای فرهنگی انقلاب انسجام و همکاری به‌وجود بیاوریم تا آنها بتوانند تولیدات مناسبی برای مخاطبان داشته باشند و میدان را برای عرضه محصولات مبتذل و زیرزمینی که غالبا از آبشخورهای سودجویانه و معاندانه بهره‌مند می‌شوند، خالی نگذاریم. تولید فیلم‌های زیرزمینی و غیرقانونی و بالاخص نمایش آنها در جشنواره‌های جهانی یک خودزنی فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است و باعث تخریب هویت ملی و فرهنگی ما نزد دنیا می‌شود. ما باید تولیدات داخلی و قانونمدار خود را وارد بازار کنیم تا نیاز مخاطب برطرف شود و فرصت به دست جریان‌های معاند داده نشود. بدیهی است که آثار غیرقانونی و زیرزمینی با هدف تخریب فرهنگ و مقابله سیاسی ساخته می‌شود و برای مقابله با این جریان باید چراغی روشن کرد. چون زمانی‌که چراغی روشن می‌شود تاریکی‌ها از بین می‌رود.
سینما رسانه‌ای قدرتمند و جذاب است و سریع‌تر از دیگر رسانه‌ها می‌تواند پیام را به مخاطبان منتقل کند. از این رو نقش سینما در ارتقای فرهنگ عمومی غیر قابل انکار است، چرا که این رسانه، عرصه‌ای مهم برای شناسایی کنش‌های اجتماعی و فرهنگی است و فرهنگ عمومی به معنای فرهنگ غالب که در میان عموم جامعه رواج دارد، بسیار بااهمیت است. سینما رسانه‌ای است که نقشی بسیار نافذ و تعیین‌کننده دارد. کما این که امروزه در بسیاری از کشورها برای بسترسازی و عملیاتی‌کردن برنامه‌ها و راهبردهای کلان ملی و بین‌المللی از این رسانه بهره‌گیری می‌کنند. فیلم‌ها مرزهای بین‌المللی را می‌شکند و باعث ایجاد یکدستی فرهنگی در تمام دنیا می‌شود. از این رو هیچ رسانه دیگری این قدرت و سرعت نمی‌تواند در فرهنگ‌سازی و همگون‌کردن فرهنگ بین‌المللی تاثیرگذار باشد.
بی‌تردید سینماگران با تهیه فیلم‌هایی که زمینه‌های امیدآفرینی و پرورش انسان‌هایی امیدآور را در جامعه فراهم کند، می‌توانند در جهت تحقق پیشرفت کشور گام بردارند. در ایران باید هماهنگی همه‌جانبه بین سینماگران، مدیریت فرهنگی و اقتصاد سینما و البته مخاطب به‌وجود بیاید که سینمای ایران بتواند پیشرفت و تاثیری جهانی داشته باشد. این که تمام توقع و نگاه‌مان را معطوف به سینماگر کنیم اشتباه است. چرا که باید بین چند ضلع مدیران، مخاطبان و اقتصاد سینما هماهنگی به‌وجود بیاید تا سینما تاثیری را که باید داشته باشد بگذارد. تا زمانی‌که این هماهنگی وجود نداشته باشد دچار تشتت فرهنگی هستیم و جریان‌های منفی در جهت از بین‌بردن پایه‌های مذهبی و دینی کشور ما برمی‌آیند و بستر تهاجم و شبیخون فرهنگی برای سوءاستفاده فراهم می‌شود.
حبیب‌ا... بهمنی | کارگردان و تهیه‌کننده سینماسینما رسانه‌ای قدرتمند و جذاب است و سریع‌تر از دیگر رسانه‌ها می‌تواند پیام را به مخاطبان منتقل کند. از این رو نقش سینما در ارتقای فرهنگ عمومی غیر قابل انکار است، چرا که این رسانه، عرصه‌ای مهم برای شناسایی کنش‌های اجتماعی و فرهنگی است و فرهنگ عمومی به معنای فرهنگ غالب که در میان عموم جامعه رواج دارد، بسیار بااهمیت است. سینما رسانه‌ای است که نقشی بسیار نافذ و تعیین‌کننده دارد. کما این که امروزه در بسیاری از کشورها برای بسترسازی و عملیاتی‌کردن برنامه‌ها و راهبردهای کلان ملی و بین‌المللی از این رسانه بهره‌گیری می‌کنند. فیلم‌ها مرزهای بین‌المللی را می‌شکند و باعث ایجاد یکدستی فرهنگی در تمام دنیا می‌شود. از این رو هیچ رسانه دیگری این قدرت و سرعت نمی‌تواند در فرهنگ‌سازی و همگون‌کردن فرهنگ بین‌المللی تاثیرگذار باشد.
بی‌تردید سینماگران با تهیه فیلم‌هایی که زمینه‌های امیدآفرینی و پرورش انسان‌هایی امیدآور را در جامعه فراهم کند، می‌توانند در جهت تحقق پیشرفت کشور گام بردارند. در ایران باید هماهنگی همه‌جانبه بین سینماگران، مدیریت فرهنگی و اقتصاد سینما و البته مخاطب به‌وجود بیاید که سینمای ایران بتواند پیشرفت و تاثیری جهانی داشته باشد. این که تمام توقع و نگاه‌مان را معطوف به سینماگر کنیم اشتباه است. چرا که باید بین چند ضلع مدیران، مخاطبان و اقتصاد سینما هماهنگی به‌وجود بیاید تا سینما تاثیری را که باید داشته باشد بگذارد. تا زمانی‌که این هماهنگی وجود نداشته باشد دچار تشتت فرهنگی هستیم و جریان‌های منفی در جهت از بین‌بردن پایه‌های مذهبی و دینی کشور ما برمی‌آیند و بستر تهاجم و شبیخون فرهنگی برای سوءاستفاده فراهم می‌شود.