نقد و بررسی بازی The Division 2
روایت بلا و بقا
دومین قسمت از فرنچایز جذاب Division، بی‌نقص نیست. بسیاری از منتقدان به ایرادات آن اذعان دارند و معتقدند می‌توانست بهتر باشد. با این حال، همه بر جذابیت آن – فارغ از این كه شاید سلیقه كسانی با آن مغایر باشد - توافق دارند و به‌خصوص محتوای بی‌شمارش را كه قادر است تا مدت‌ها مخاطب را سرگرم كند، ستوده‌اند. اگر قسمت اول را تجربه كرده‌اید و از آن خوشتان آمده، احتمالش زیاد است كه از این یكی هم خوشتان بیاید. از نظر فروش هم این عنوان توانست در هفته اول به پرفروش‌ترین بازی بریتانیا تبدیل شود كه البته ۲۰ درصد كم‌تر از قسمت اول بود. در ژاپن هم نسخه PS4 آن در هفته اول به تنهایی 63,817 نسخه فروخت و در آن هفته، پرفروش‌ترین گیم ژاپن بین تمام پلتفرم‌ها شد.
سیاوش شهبازی
داستان ویروسی
عنوان Division 2، فضای جالبی را به نمایش می‌گذارد. ویروسی هولناك مردم نیویورك را آلوده كرده و بسیاری را از بین برده است. قدرت، از حكومت واحد سلب شده و دست توده‌های مختلفی افتاده كه خلافكار و جانی در میانشان كم نیست. در این بین، واحد امنیت میهن به‌منظور مقابله با آشوب، دست به دامان شهروندان بیدار شده و سپاهی پنهان می‌سازد. این فضا می‌توانست هم زمینه‌ساز روایتی در زمینه بررسی جامعه مدرن و زیرساخت‌هایش باشد، هم حكایتی از عاقبت درگیری چند فرقه با عقاید آرمانگرایانه كه بازی به یكی از اینها بسنده می‌كند.
داستان در Division 2 عملا غایب است. بارها با شخصیت‌هایی به ظاهر مهم روبه‌رو می‌شوید كه هیچ توضیح و توصیف خاصی از چرایی و چگونگی مهم شدنشان به شما داده نمی‌شود. حتی به مسائلی مانند وجود آنتی‌ویروس هم خیلی گذرا پرداخته می‌شود، نه در حدی كه فوریتی ایجاد كرده و بازیكن را نسبت به داستان بازی علاقه‌مند كند. در كل، حجم فرصت‌های سوخته در روایت‌پردازی این اثر بخشودنی نیست.
در مقابل آن ضعف می‌توانیم به پرداخت مناسب محیط دلخوش كنیم. مناطق مختلف شهر نیویورك با دقتی ستودنی طراحی شده و هرچه بیشتر در بازی فرو می‌روید، بیشتر متوجه تفاوت حال و هوا و شخصیت مردم آنها می‌شوید؛ به‌طوری كه پس از مدتی احساس می‌كنید سازندگان از عمد تصمیم گرفته‌اند روایت اصلی را كمرنگ كرده و به تقویت فضا بپردازند.
جهانی ایمن
آنچه بیش از هر چیز Division را خاص می‌كند، دنیای غنی و فعالیت‌های جذابی است كه در دسترس بازیكن قرار می‌دهد. یك خاصیت عسل‌مانند در این فرنچایز وجود دارد كه همه چیز را به زیبایی به هم ربط می‌دهد و مانع از شكرك زدن وجوه مختلف آن می‌شود. هر سفر در جهان آن می‌تواند آغاز، پایان و میانه متفاوتی داشته باشد و از این رو، همیشه آغوشش به روی ماجراجویان باز است. ممكن است راه جاده را در پیش گرفته و وسط راه با نیروهای دشمن وارد درگیری شوید و در راه برگشت به ساختمانی مراجعه كرده و از پنجره‌اش، آیتمی را در ساختمان روبه‌رو رویت كنید كه می‌دانید به درد می‌خورد. ممكن است آیتم را بردارید و سپس تصمیم بگیرید آن را به انسان‌های بی‌پناهی اهدا كنید كه سعی دارند در كمپ‌های ساده با كمترین امكانات زندگی خود را بسازند. سر زدن به این كمپ‌ها و كمك به ساكنان‌شان از جذاب‌ترین وجوه این بازی است.
جدا از خط داستانی اصلی كه به تضعیف قبیله‌های دشمن و متخاصمان مربوط می‌شود، از بهترین راه‌های كسب امتیاز تجربه، پروژه‌ها هستند. پروژه‌ها، شما را مجاب به اهدای دارایی‌ها و شركت در فعالیت‌های متفرقه و دیدن میزان بیشتری از وسعت نقشه می‌كنند.
شكوه نبرد
در طول مبارزات دیویژن، مدت زمان زیادی را در كمین خواهید گذراند و این اصلا چیز بدی نیست. به لطف رسته پر و پیمان اسلحه و هشت نوع توانایی (مانند سپر ضد شورش و پهپاد) كه می‌توانید دو تا از آنها را در هر زمان داشته باشید، مبارزات تنوع خوبی دارند، اما هیجان اصلی آنها از رفتار دشمنان ساتع می‌شود.
در این بازی به كسی باج داده نمی‌شود و اگر بیش از یك حد خاص پشت جان‌پناه بمانید، دشمنان با مبارزان متبحر، ماشین‌های كنترلی مجهز به اره و حتی نیروهای عادیشان سعی می‌كنند از پشت دخلتان را بیاورند. سبك مبارزات دیویژن ایجاب می‌كند كه دائما از مهارت‌های خود مانند مسلسل ایستگاهی و نارنجك یابنده استفاده كنید تا دشمنان نزدیكتان نشوند.
تنوع دشمنان رضایت‌بخش است. بعضی لایه‌های حفاظتی مشخصی دارند كه باید ابتدا آنها را از بین ببرید تا بتوانید ضربه‌های كشنده وارد كنید. بعضی دیگر هم نقاطی به‌شدت آسیب‌پذیر دارند – مانند مخزن سوخت پشت آتش‌افكن‌ها – كه زدنشان در ساعات ابتدایی بسیار ساده به نظر می‌آید؛ اما به‌مرور و به‌خصوص پس از پایان بخش داستانی و آغاز Endgame قدرتمند بازی و ورود دشمنان جدید، گاهی صحنه‌های نبرد چنان شلوغ می‌شود كه تلاش برای زدن آن نقاط ضعف به تصمیمی جدی تبدیل می‌شود.
به این تنوع، وفور اسلحه و البسه – هركدام با امتیازات منحصربه‌فرد – را بیفزایید كه تجربه‌ای بسیار شخصی و خوشایند به ارمغان می‌آورند و در نهایت خواهید دید كه در غیاب روایت داستانی مناسب با اثری عمقی و خوشایند طرف هستید.
البته در حالت آنلاین هم با چالش‌ها و اختیارات بسیار جذابی مواجه می‌شوید كه تجربه‌اش را ارزشمند می‌كند. در كل، اگر فقدان روایت مناسب را ببخشید و صرفا به اكشن و جنبه‌های نقش‌آفرینی‌اش دل بدهید، دیویژن خاطره خوبی برایتان به جا خواهد گذاشت.
عنوان Division 2، فضای جالبی را به نمایش می‌گذارد. ویروسی هولناك مردم نیویورك را آلوده كرده و بسیاری را از بین برده است. قدرت، از حكومت واحد سلب شده و دست توده‌های مختلفی افتاده كه خلافكار و جانی در میانشان كم نیست. در این بین، واحد امنیت میهن به‌منظور مقابله با آشوب، دست به دامان شهروندان بیدار شده و سپاهی پنهان می‌سازد. این فضا می‌توانست هم زمینه‌ساز روایتی در زمینه بررسی جامعه مدرن و زیرساخت‌هایش باشد، هم حكایتی از عاقبت درگیری چند فرقه با عقاید آرمانگرایانه كه بازی به یكی از اینها بسنده می‌كند.
داستان در Division 2 عملا غایب است. بارها با شخصیت‌هایی به ظاهر مهم روبه‌رو می‌شوید كه هیچ توضیح و توصیف خاصی از چرایی و چگونگی مهم شدنشان به شما داده نمی‌شود. حتی به مسائلی مانند وجود آنتی‌ویروس هم خیلی گذرا پرداخته می‌شود، نه در حدی كه فوریتی ایجاد كرده و بازیكن را نسبت به داستان بازی علاقه‌مند كند. در كل، حجم فرصت‌های سوخته در روایت‌پردازی این اثر بخشودنی نیست.
در مقابل آن ضعف می‌توانیم به پرداخت مناسب محیط دلخوش كنیم. مناطق مختلف شهر نیویورك با دقتی ستودنی طراحی شده و هرچه بیشتر در بازی فرو می‌روید، بیشتر متوجه تفاوت حال و هوا و شخصیت مردم آنها می‌شوید؛ به‌طوری كه پس از مدتی احساس می‌كنید سازندگان از عمد تصمیم گرفته‌اند روایت اصلی را كمرنگ كرده و به تقویت فضا بپردازند.
جهانی ایمن
آنچه بیش از هر چیز Division را خاص می‌كند، دنیای غنی و فعالیت‌های جذابی است كه در دسترس بازیكن قرار می‌دهد. یك خاصیت عسل‌مانند در این فرنچایز وجود دارد كه همه چیز را به زیبایی به هم ربط می‌دهد و مانع از شكرك زدن وجوه مختلف آن می‌شود. هر سفر در جهان آن می‌تواند آغاز، پایان و میانه متفاوتی داشته باشد و از این رو، همیشه آغوشش به روی ماجراجویان باز است. ممكن است راه جاده را در پیش گرفته و وسط راه با نیروهای دشمن وارد درگیری شوید و در راه برگشت به ساختمانی مراجعه كرده و از پنجره‌اش، آیتمی را در ساختمان روبه‌رو رویت كنید كه می‌دانید به درد می‌خورد. ممكن است آیتم را بردارید و سپس تصمیم بگیرید آن را به انسان‌های بی‌پناهی اهدا كنید كه سعی دارند در كمپ‌های ساده با كمترین امكانات زندگی خود را بسازند. سر زدن به این كمپ‌ها و كمك به ساكنان‌شان از جذاب‌ترین وجوه این بازی است.
جدا از خط داستانی اصلی كه به تضعیف قبیله‌های دشمن و متخاصمان مربوط می‌شود، از بهترین راه‌های كسب امتیاز تجربه، پروژه‌ها هستند. پروژه‌ها، شما را مجاب به اهدای دارایی‌ها و شركت در فعالیت‌های متفرقه و دیدن میزان بیشتری از وسعت نقشه می‌كنند.
شكوه نبرد
در طول مبارزات دیویژن، مدت زمان زیادی را در كمین خواهید گذراند و این اصلا چیز بدی نیست. به لطف رسته پر و پیمان اسلحه و هشت نوع توانایی (مانند سپر ضد شورش و پهپاد) كه می‌توانید دو تا از آنها را در هر زمان داشته باشید، مبارزات تنوع خوبی دارند، اما هیجان اصلی آنها از رفتار دشمنان ساتع می‌شود.
در این بازی به كسی باج داده نمی‌شود و اگر بیش از یك حد خاص پشت جان‌پناه بمانید، دشمنان با مبارزان متبحر، ماشین‌های كنترلی مجهز به اره و حتی نیروهای عادیشان سعی می‌كنند از پشت دخلتان را بیاورند. سبك مبارزات دیویژن ایجاب می‌كند كه دائما از مهارت‌های خود مانند مسلسل ایستگاهی و نارنجك یابنده استفاده كنید تا دشمنان نزدیكتان نشوند.
تنوع دشمنان رضایت‌بخش است. بعضی لایه‌های حفاظتی مشخصی دارند كه باید ابتدا آنها را از بین ببرید تا بتوانید ضربه‌های كشنده وارد كنید. بعضی دیگر هم نقاطی به‌شدت آسیب‌پذیر دارند – مانند مخزن سوخت پشت آتش‌افكن‌ها – كه زدنشان در ساعات ابتدایی بسیار ساده به نظر می‌آید؛ اما به‌مرور و به‌خصوص پس از پایان بخش داستانی و آغاز Endgame قدرتمند بازی و ورود دشمنان جدید، گاهی صحنه‌های نبرد چنان شلوغ می‌شود كه تلاش برای زدن آن نقاط ضعف به تصمیمی جدی تبدیل می‌شود.
به این تنوع، وفور اسلحه و البسه – هركدام با امتیازات منحصربه‌فرد – را بیفزایید كه تجربه‌ای بسیار شخصی و خوشایند به ارمغان می‌آورند و در نهایت خواهید دید كه در غیاب روایت داستانی مناسب با اثری عمقی و خوشایند طرف هستید.
البته در حالت آنلاین هم با چالش‌ها و اختیارات بسیار جذابی مواجه می‌شوید كه تجربه‌اش را ارزشمند می‌كند. در كل، اگر فقدان روایت مناسب را ببخشید و صرفا به اكشن و جنبه‌های نقش‌آفرینی‌اش دل بدهید، دیویژن خاطره خوبی برایتان به جا خواهد گذاشت.