حساب‌های پرداختنی، یک حساب بدهی جاری است که در آن مبالغ مربوط به خرید کالا یا خدمات به صورت نسیه و اعتباری، ثبت می‌شود. حساب‌های دریافتنی، یک حساب دارایی جاری است که در آن مبالغ مربوط به فروش کالا و خدمات به صورت نسیه و اعتباری، ثبت می‌شود. به زبان ساده، حساب‌های پرداختنی و حساب‌های دریافتنی دو روی یک سکه هستند. در حالی که حساب‌های پرداختنی نشان‌دهنده مبلغی است که شرکت شما به تأمین‌کنندگان بدهکار بوده، حساب‌های دریافتنی نمایانگر مبلغی است که مشتریان به شرکت شما بدهکار هستند. علاوه بر این، حساب‌های دریافتنی یک دارایی جاری محسوب می‌شود، در حالی که حساب‌های پرداختنی یک بدهی جاری است. دلیل این امر این است که حساب‌های دریافتنی طی یک دوره یک‌ساله به پول نقد تبدیل می‌شوند (اگر در برخی موارد که شرایط اعتباری طولانی‌تری را ارائه داده‌اید، حساب‌های دریافتنی ممکن است به‌عنوان یک دارایی بلند‌مدت ثبت شود). در مقابل، حساب‌های پرداختنی یک بدهی جاری محسوب می‌شود، زیرا نمایانگر پولی است که به طلبکاران بدهکار هستید. فرض کنیم شرکت(الف) ۱۰۰میلیون ریال کالا را به‌صورت نسیه به شرکت(ب) می‌فروشد(با مهلت پرداخت ۳۰روزه). شرکت(الف) بابت این فروش، حساب‌های دریافتنی را ۱۰۰میلیون ریال بدهکار و حساب فروش را به همین مبلغ بستانکار می‌کند. شرکت(ب) نیز بابت این خرید، ۱۰۰میلیون ریال حساب موجودی کالا را بدهکار و حساب‌های پرداختنی را بستانکار می‌کند. در زمان پرداخت بدهی توسط شرکت(ب)، شرکت(الف) حساب صندوق را بدهکار و حساب‌های دریافتنی را بستانکار می‌کند و شرکت(ب) نیز حساب‌های پرداختنی را بدهکار و حساب صندوق را بستانکار می‌کند. مثال ما نشان می‌دهد که هر معامله دو طرف دارد.