در این رمان با شخصیت به نام محمدحسن که پسری کبوترباز است همراه می‌شویم و به‌صورت غیرمستقیم با زندگی شهیدان نوجوان؛ شهیداسماعیل اکبری، شهیدجلیل شرفی و شهدای دبیرستان علویان آشنا می‌شویم و رشد فکری که این شهدا و اثرگذاری‌ای را که در شخصیت محمد‌حسن داشته‌اند، می‌بینیم.
دربخشی از این کتاب آمده است: وقتی چشم‌هایش را باز کرد، نفهمید چقدر زمان گذشته است. همه‌جا تاریک بود. بدنش یکپارچه خیس شده بود. فکر کرد خونریزی کرده. دست کشید به بدنش. جایی احساس درد نمی‌کرد. یاد تعریف بچه‌های مدرسه افتاد که می‌گفتند اگر کسی مجروح بشود، اولش درد ندارد. بدنش داغ است. با احتیاط بلند شد. خرده‌شیشه‌ها از سر و لباسش روی زمین می‌ریختند و صدا می‌کردند. سرش گیج می‌رفت و گوش‌هایش ویزویز صدا می‌کردند. رفت سمت کلید برق زیرزمین؛ برق قطع شده بود... .