اما این‌که هیچ انسانی کامل نیست از همان دوران کودکی مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد، به‌طوری که بسیاری از خانواده‌ها هیچ ضعفی در کودک را نمی‌پذیرند و انتظار دارند روز‌به‌روز به نقاط قوت فرزندشان افزوده شود. در این میان مدرسه نیز به‌عنوان یکی از محیط‌های اصلی تربیت و پرورش، نقاط ضعف بچه‌ها را برنمی‌تابد و نقاط قوت‌شان را اگر از جنس تحصیل نباشد، ارزشمند نمی‌داند. همین برخوردهای اشتباه است که باعث سردرگمی و ایجاد حس اضطراب در کودک می‌شود، چرا که او از محیط پیرامونش این پیام را دریافت می‌کند که مثلا یک نقاش خوب بودن، ویژگی چندان بارزی نیست درحالی که مثلا نمرات دروسی همچون ریاضی یا علوم یک دانش‌آموز خوب نیست. در واقع محیط‌هایی که ویژگی‌های مثبت کودک و توانمندی‌های او را نادیده می‌گیرند و بر نقاط ضعف وی تمرکز می‌کنند محیط‌های ناسالمی هستند که به سلامت روان کودک آسیب وارد می‌کنند. این در حالی است که هر کودکی مجموعه‌ای از ضعف‌ها و قوت‌ها را در خود دارد که فقط باید شناخته شده و در مسیر درست هدایت شوند؛ ضعف‌ها کم‌کم رنگ ببازند و قوت‌ها به‌تدریج به صفات عالیه تبدیل شوند.