«سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت »در اقتصاد به چه معناست؟
سرمایه‌گذاری به‌معنای عدم بهره‌گیری از منابع مالی موجود در زمان حال، به امید کسب منابع با‌ارزش‌تر در آینده است. به بیان ساده‌تر، سرمایه‌گذاری به این معناست که میزان مشخصی از سرمایه در بخشی به کار گرفته شود که در آینده علاوه بر حفظ اصل سرمایه، سودآوری قابل‌توجهی را به همراه داشته باشد.
برحسب زمان، سرمایه‌گذاری‌ها به دو نوع سرمایه‌گذاری بلندمدت و کوتاه‌مدت تقسیم می‌شوند. در این مطلب به سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت پرداخته‌ایم. تعاریف مختلفی از سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت وجود دارد که تفاوت آنها در مدت زمان سرمایه‌گذاری است. عده‌ای معتقدند که بازه زمانی سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت کمتر از یک یا دو ماه است و عده‌ای دیگر این بازه زمانی را کمتر از یک هفته می‌دانند. به‌طور کلی می‌توان گفت سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت معمولا شامل دارایی‌هایی می‌شود که کمتر از یک سال نگه داشته می‌شود. هر دارایی بدون در‌نظر گرفتن شکل ظاهری آن، یک سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت به‌شمار می‌رود. دارایی‌های سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت از ثبات کمتری برخوردار بوده و در طول زمان نوسانات بیشتری را تجربه می‌کنند. به‌عنوان مثال یک فرد می‌تواند با خرید یک کالا و داشتن اطلاعات کافی از نوسانات قیمت آن در یک بازه زمانی مشخص، از تغییرات قیمت دلار، به سودآوری قابل‌توجهی دست پیدا کند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت، قابلیت نقدشوندگی بالای آن است؛ یعنی شما می‌توانید در کوتاه‌ترین زمان ممکن سرمایه خود را به پول نقد تبدیل کنید. برای انجام سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت باید به رصد روزانه تعداد مشخصی از سهام، دنبال کردن حرکت سرمایه‌گذاران بزرگ، ممانعت از خرید در قله و فروش در کف قیمتی، ایجاد تناسب بین میزان سرمایه و سطح ریسک‌پذیری، به‌روز کردن موقعیت در معاملات روزانه و تشکیل سبد سهام متنوع و مدیریت ریسک توجه داشت. درواقع سعی کنید سبد سهام متنوع تشکیل دهید تا در صورت ریزش سهام یک صنعت، خسارت وارده توسط رشد قیمت سهام صنایع دیگر جبران شود. به بیان بهتر به نوعی با متنوع ساختن سبد سهام‌خود، ریسک معاملات را کنترل خواهید کرد.