بخشی از این موضوع به تغییرات هورمونی پس از مادر شدن یا چالش‌های بچه‌داری برمی‌گردد که از زنان پرستارانی 24ساعته می‌سازد، اما بخش مهم‌تر ماجرا به مهارت‌های ارتباطی که زن وشوهر به آنها مجهز نشده‌اند مربوط می‌شود. یکی از این مهارت‌ها ایجاد تعادل میان وظایف پدر و مادری و همسری است. توجه بیش از اندازه به فرزند در کنار بی‌توجهی به همسر باعث می‌شود تا احساس بی‌ارزشی به وی دست دهد و برای جبران این حس منفی به کار، رفقا یا شبکه‌های اجتماعی پناه ببرد که هرکدام در نوع خود آسیب‌زا هستند. بنابراین در کنار توجه و رسیدگی به فرزند نباید از همسر نیز غافل شد. درست است که نگهداری و مراقبت از فرزند، نیازمند صرف وقت و انرژی زیاد است و به‌طور طبیعی در فرصت با هم بودن زوج‌ها اثر می‌گذارد اما این مضیقه وقت و انرژی نباید مانعی برای تداوم رابطه صمیمانه با همسر شود. لازم است بدانیم کودکی که این همه برای مراقبت از او تلاش می‌کنیم بیش ازهرچیز به امنیت نیاز دارد که در سایه صمیمیت والدین به دست می‌آید.