نویسنده در مقدمه به این موضوع می‌پردازد که زندگی بهتر، آرزوی هر انسانی است و او تلاش می‌کند مشکلاتش برطرف شود تا بتواند وضعیت خوبی در زندگی داشته‌باشد. بر همین اساس هر کسی زندگی بهتر را طوری تعریف می‌کند و انسان‌ها روش‌های مختلفی برای رسیدن به مطلوب‌هایشان دارند. این کتاب درصدد است راهکارهایی ارائه کند برای آن‌که بهتر مسیرهای پیش روی خود را بشناسیم و به آنچه سزاوارتر است راه پیدا کنیم.
یکی از موضوعاتی که در کتاب بررسی می‌شود، نقش خانواده در شکوفایی استعداد فرزندان است. آن طور که در کتاب آمده همه انسان‌ها با استعداد هستند یا دست‌کم می‌توانند در برخی حرفه‌ها بدرخشند، اما کشف این موضوع تا حدود زیادی بر عهده والدین و خانواده است و در درجه دوم کسانی که تربیت فرد را در اوایل کودکی و حتی نوجوانی برعهده دارند.  افضائیان امید را به چشم ذهن تعبیر می‌کند و می‌گوید وقتی در تاریکی هستیم وهیچ چیزی را نمی‌توانیم ببینیم، مسلما عکس‌العملی نیز نمی‌توانیم داشته‌باشیم و اگر درکنار زیباترین‌ها از هرنوعش باشیم، مادامی‌که هیچ درکی از آن نداشته‌باشیم، قاعدتا هیچ‌گونه تجزیه و تحلیلی را از آن زیبای پنهان نداریم و درنهایت نمی‌توانیم از آن زیبایی بهره‌ای ببریم. امید به نوعی، چشم ذهن است که انسان می‌تواند با آن خواستنی‌هایش را با وضوح بیشتری ببیند و به درک بهتری از آنها برسد. افضائیان به این موضوع می‌پردازد که موهبت‌ها و نعمت‌هایی که در اختیار ما هستند، بسیار زیاد است و انسان باید توجه خاصی را به تمام داشته‌هایش داشته‌باشد تا بتواند در مسیر درست زندگی، پیشرفت و تعالی قرار بگیرد. ترس، دیگر موضوع مطرح شده در کتاب است. نکته قابل توجه این است که ترس هم می‌تواند منشا امید باشد هم ناامیدی.