قانون دوم این است که ارزش‌ها را در بچه‌ها محکم کنیم. باید این واقعیت را پذیرفت در دورانی زیست می‌کنیم که بچه‌ها درگیر شبکه‌های اجتماعی و اینترنت هستند، و این یعنی کنترل فرزندان تا حدودی غیرممکن است. پس بهتر است مراقب آنها باشیم تا در موقع نیاز به آنها کمک کنیم. در همین راستا سختگیری‌ها باید کمتر شوند و اصول اخلاقی مانند صداقت به آنها آموخته شود. والدین باید تغییرات نسلی را بپذیرند، زیرا سختگیری زیاد باعث می‌شود بچه‌ها تمام قوانین موجود را نقض کنند. نکته‌ای که نباید از نظر دور داشت این است که قوانین باید مطابق سن و جنس آنها و با مشورت با خود فرزندان براساس توافق طرفین وضع شوند. پدرومادرها باید در نظر داشته باشند درصورت رعایت قوانین توسط نوجوانان و کودکان‌شان، تشویق‌هایی از علاقه‌مندی آنها برای‌شان در نظر بگیرند. اگرچه والدین باید به خاطر داشته باشند درصورت نقض قوانین توسط کودکان‌ونوجوانان حتما تنبیه‌هایی از همان جنس علاقه‌مندی‌ها برای‌شان داشته باشند. تنبیه کودکان‌ونوجوانان به معنی هدف‌قراردادن نقاط ضعف فرزندان نیست، زیرا این باعث خدشه‌دارشدن عزت‌نفس آنها می‌شود و در ادامه نوجوانان برای جبران عزت‌نفس ازدست‌رفته در جامعه دست به کار‌های ضداجتماعی می‌زنند تا دیده شوند. بنابراین فرزندان باید باور کنند و بدانند که والدین آنها را دوست دارند و پدرومادرها با رفتار خود می‌توانند این باور را در فرزندان‌شان به وجود آورند.