باید از نو ساخت
کمتر از جان به هم نمی گفتیم و گرمی محبت در خانه ما نقل مجلس و محفل اقوام و آشنایان بود. پدرم آدم آرام و منطقی است و مادرم هم یک دنیا محبت. من هیچ کم و کسری نداشتم و بهتر است بگویم بزرگترینسرمایهام، خانوادهام و اعتمادشان بود. افسوس با ندانم کاری همه کاسه کوزههای خوشبختیام را شکستم.
سرتان را درد نیاورم. در فضایمجازی با پسری آشنا شدم. مدتی در شبکههای اجتماعی با هم ارتباط داشتیم. وابستهام شده بود و بهتر است بگویم یک جورایی منرا دلباخته خودش کرده بود. مادرم به حرکات و رفتارم شک کرده بود. چندبار هم پرسید اتفاقی افتاده. موضوع را از او پنهان کردم. خواستگار خوبی برایم آمده بود. جواب رد دادم. امید با خانوادهاش صحبت کرد و خیلی شتاب زده خواستگاری آمدند. پدر و مادر امید تحصیلکرده و اسم و رسمدار بودند. پدرم راضی نبود. میگفت بهتر است تحقیق کنیم. برای اولینبار دربرابرشان ایستادم و احترام پدرم را زیرپا گذاشتم. خانوادهام وقتی با اصرار من روبهرو شدند و همچنین به اعتبار موقعیت اجتماعی پدر و مادر امید، با این ازدواج موافقت کردند. سر سفره عقد نشستیم و در جشنی که خیلیها حسرت زرق و برقش را میخوردند به عقد هم در آمدیم. انتظار داشتم جو خانه پدرشوهرم مثل خانه پدرم باشد. ولی این طور نبود. فهمیدم با یک کانون پرآشوب طرف شدهام و بزرگترین مشکل، اختلاف و لجبازی همسرم با خانوادهاش بود. امید از همان روزهای اول ثابت کرد بیمسئولیت است و با بهانه گیریهایش روی اعصابم راه میرفت. بگومگویمان به دعوا کشیده شد. به خانه خودمان برگشتم و جوابش را ندادم. میخواستم این طوری حواسش بیشتر جمع شود. پیامی برایم فرستاد و گفت چون تنهایم گذاشتهای بلایی سرخودم می آورم و... . نفهمیدم چه طور خودم را خانهشان رساندم. دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. مادرش در را باز کرد با عجله سراغش رفتم. توی اتاق خوابیده بود. جواب سربالا می داد و دوباره دعوا راه انداخت. با گریه مادرش را صدا زدم. خیلی خونسرد ابرویی بالا انداخت و گفت: خودت عاشق پسر دیوانه ما شدی و روز اول گفتیم مسئولیت زندگی امید گردن خودش است، حالا هم باید بسوزی و بسازی. نمی دانستم دلم را باید به چه خوش کنم. سر درگم و پریشان موضوع را به خانوادهام اطلاع دادم. رفتیم با خانواده شوهرم صحبت کنیم. من از اعتماد خانوادهام سوءاستفاده کردم، روی حرف پدرم حرف زدم. بدون شناخت انتخاب کردم و به قول خانم مشاور اگر مشاوره قبل ازدواج رفته بودیم خیلی از مشکلات درست نمیشد. مهریهام را بخشیدم و جانم را آزاد کردم. امروز هم با پدر و مادرم مرکز مشاوره آمدهایم. باید از نو شروع کنم. خانوادهام میگویند مثل کوه پشت سرم هستند.
غلامرضا تدینی راد - مشاور