چنانچه اثر از فیلمنامه و کارگردانی و دیگر ملزومات کار از بهترین‌هایش برخوردار باشد، می‌توان به فیلم یا سریالی دلخوش کرد که چه از نظر منتقدان و چه بر اساس معیارهای مخاطب‌پسند موفق از آب درآید. نمونه‌های ماندگار این ژانر کم نیستند. در تلویزیون هم سریال‌های معمایی در گونه‌های پلیسی‌ ــ امنیتی داشتیم که نام‌شان هنوز در ذهن مخاطبان مانده‌است. در این سال‌ها به‌واسطه اتفاقاتی نظیر حملات سایبری، ترور دانشمندان هسته‌ای و... که در ایران رخ داده، فیلمسازان به ژانرهای امنیتی گرایش پیدا کردند و تماشای این قبیل آثار هم بیش از پیش برای مخاطبان جذاب شده‌است. این موضوع را همچنین شاید بتوان از ایجاد حس مثبت و اقتداری دانست که این سریال‌ها به بیننده خود منتقل می‌کنند. با نگاهی به کارنامه سریالی تلویزیون می‌بینیم که آثار معمایی با سویه‌های امنیتی از سال‌ها پیش هم روی آنتن سیما رفته‌است. سریال‌هایی نظیر غریبه، آینه‌های نشکن و... تعدادی از این دست آثار است. قصه‌های جاسوسانی که تلاش‌شان بر رخنه در سیستم‌ها و مراکز حساس و امنیتی کشور است ازجمله محورهای این سریال‌ها بود. در سال‌های اخیر اما این ژانر توجه کارگردانان بیشتری را به خود جلب‌کرده و سریال‌های بیشتری با پرداختن به توطئه‌های خارجی، حضور جاسوسان و... برگرفته از واقعیت یا سراسر تخیل نویسنده به آنتن رسیدند. تمایل به این ژانر را که در این سال‌ها فزونی گرفته، می‌توان در اتفاقات اخیری جست‌وجو کرد که در فضای سیاسی و اقتصادی کشور و همچنین جهان رقم خورده‌است. ضمن آن‌که ساخت آثاری در جهت قوت بخشیدن به سیاست‌های کشور و معرفی آنها و همچنین علاقه مخاطبان به تماشای سیمای مقتدری از نیروهای امنیتی باعث شده ساخت چنین قصه‌هایی بیشتر در کانون توجه قرار بگیرد. درواقع سریال‌های پلیسی در گذشته بیشتر به معضلات اجتماعی مثل مواد مخدر، سرقت، قتل و... می‌پرداخت و فداکاری‌های پلیس در درگیری با خلافکاران را به تصویر می‌کشید، اما سازمان صداوسیما در اواخر دهه 80 و 90 تصمیم گرفت به طرف تولید کارهای امنیتی برود. ساخت کارهای جاسوسی ــ  اطلاعاتی به خودی‌خود خوب است و این نوع سریال‌ها می‌تواند برای بیننده جذاب باشد.