این طلسم دست‌سازه‌ای بود به شکل دایره که با نخ، تارهایی شبکه‌ای درونش می‌تنیدند. روی این دایره مشبک، تعویذ، مهره‌های رنگی و استخوان حیوانات مقدس می‌بستند و بالای سر افراد خوابیده به‌خصوص بچه‌ها می‌گذاشتند تا مثل یک صافی عمل کند و فقط رؤیاها را از خود عبور دهد. این دست‌سازه سال‌هاست وارد فرهنگ‌های دیگر هم شده. با وسایل مختلف، در اندازه‌های گوناگون و به‌صورت مدل‌های ساده تا پرکار درست می‌شود. بسیاری برای تزئین اتاق، خانه، محل کار یا ماشین از آن استفاده می‌کنند. برای بعضی نماد آرامش است و برای بعضی نشانه صلح. از جهاتی چیزی شبیه سنگ و شیشه باباقوری در فرهنگ خودمان است.چند روز پیش عکسی از دو سرباز جوان وجذاب اسرائیلی منتشر شد ومثل همه عکس‌ها و ویدئوهای منتشرشده، هدفش ارائه تصویری انسانی و برانگیزاننده همدلی در مخاطب بود: پسر در مقابل دختر زانو زده و از او خواستگاری می‌کند. دختر به سبک هر معشوقه دیگری ذوق‌زده است. هر دو لباس رزم به تن دارند و اسلحه بر دوش. نماد حفظ وطن و تشکیل خانواده‌ای وفادار به وطن و آرمان‌هایش هستند. احتمالا بعد این جنگ و درآوردن لباس نبرد، در جبهه فرهنگی اجتماعی فعال خواهند بود و نسل صهیونیسم را افزایش خواهند داد. شعر، متن، کامنت و نظرات زیادی برای این عکس نوشته شده است. اما من در این عکس توجهم به آن دو رؤیاگیر بالای سر عروس و داماد آینده جلب شد؛ دو رؤیاگیری که قرار است این دو نوگل را از گزند ارواح خبیثه و کابوس‌های سلیطه حفظ کند! 
دو رؤیاگیر که یادگار بومی‌های سلاخی ‌شده به دست سفیدپوست‌های مهاجر در آمریکاست. دو رؤیاگیر که پدرخوانده آمریکایی بعد از استحاله بومی‌ها، تبدیلش کرده به عاملی برای کسب پول! دو رؤیاگیر که مادر ۴۰۰ساله بعد ازتحمل همه مصائب حمل و زاییدن و بزرگ کردن این فرزند حرامزاده‌اش به او داده تا در صحت و سلامت حفظ و تکثیر شود! آیا این رؤیاگیرهای شبیه تارهای عنکبوت، یارای مقاومت در برابر موشک را دارد؟