این مسأله وقتی جدی‌تر می‌شود که می‌بینیم حتی کشور‌های شرق‌آسیا در رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان، جایگاه خیلی بهتری از ما دارند. به نظر شما علت ضعیف بودن دانشگاه‌های ما چیست؟ به نظر بسیاری از استادان دانشگاه‌، اگر به محتوای آموزشی مراکز آموزش عالی‌مان نگاه کنیم، می‌بینیم همان مطالب صد سال پیش را به خورد دانشجو‌ها می‌دهیم و این‌گونه می‌شود که چیزی به نام رشد علمی که در سایه ارائه مطالب نوین و جدید اتفاق می‌افتد، در کشورمان نداریم. در کشور‌های جهان‌اول مطلبی که یک ماه گذشته ارائه شده دیگر بار علمی ندارد و کنار گذاشته می‌شود تا مطالبی جدیدتر ارائه و به دانشجو‌ها تدریس شود. در واقع می‌توان گفت دانشگاه‌های ما تفاوتی با مدارس ندارند و به اصطلاح متوسطه‌سوم هستند. آن‌قدر در دانشگاه‌هایمان ضعف داریم که بیشتر آنها جنبه طنز دارند؛ ضعف‌هایی که سبب می‌شود دانشجو بلاگر‌ها به اندازه کافی محتوا داشته‌باشند تا درباره آنها کلیپ تولید کنند. از حق نگذریم درست است که نتوانسته‌ایم نیروی ماهر به کار از طریق دانشگاه تحویل جامعه بدهیم اما در زمینه پرورش دانشجو بلاگر در جهان حرف‌های زیادی برای گفتن داریم .اما در آخر باید بگویم ما زمانی می‌توانیم بگوییم که دانشگاه و دانشجو‌های توانمندی داریم که به جای کسب مقام در المپیاد‌های علمی جهانی موفق به کسب جایزه نوبل شویم، جایزه‌ای که زمانی می‌توانید به آن دست پیدا کنید که مطلب جدیدی برای ارائه داشته‌باشید نه صرفا یادگیری مطالب قدیمی و به اصطلاح پوسیده.

​​​​​​​رضا خداوردی - تهران