استاد یکی‌یکی مطالب را پیش می‌برد و من خیالات بیشتری را در ذهنم می‌پروراندم. خیال تحقق ایده‌هایی که برآمده از آرمان و تکاپو بود اما با ورود به دانشگاه کم‌کم رو‌به خاموشی رفتند. خیال تصویرسازی‌ها، نوشتنی‌ها، گفتنی‌ها در دانشگاه و میان دانشجویان، خیال اتمسفر علمی و اجتماعی و سیاسی دانشجویی. غرق همین افکار بودم و به آرامی حس گمشده دانشجویی را جست‌وجو می‌کردم که با صدای استاد که اسمم را بلند می‌‌خواند، لرزه بر‌افکارم افتاد و یک‌به‌یک ویران و دوباره گم شدند و گفتم: حاضر!
بله، اینجا حتی مجال فکر و خیال هم کم‌وبیش، پیش می‌آید! چرا؟ چون اساتید به مثابه کارمندان ادارات، صبح‌ها با کت و شلوار‌های اتو کشیده سرکلاس حاضر می‌شوند و بدون‌این‌که درگیری و مصاحبتی با دانشجو داشته باشند، تعدادی مطلب مشخص را ارائه داده و به کلاس بعدی یا شغل دیگری رسیدگی می‌کنند.این چرخه‌ کارمندی و انجام وظیفه جز القای حس پوچی و بی‌هدفی برای دانشجو نتیجه دیگری در پی ندارد.حال یا گزینش این اساتید مبنای درستی ندارد یا طی گذر زمان به چنین روندی روی می‌آورند.البته نویسنده این یادداشت می‌داند که دانشجویان هم در پی علل مختلفی دچار سردرگمی و بی‌هدفی شده‌اند و آنچنان درگیر مسائل نه‌چندان مهم می‌شوند که جایی برای دغدغه‌مندی نمی‌ماند.یحتمل اگر اساتید فرصت و بهای بیشتری برای دانشجو قائل باشند، دانشجو هم انگیزه پیشرفت، هدفمندی و کسب مهارت را پیدا می‌کند و این میز شلوغ ذهن‌شان به نظم درستی می‌رسد و دانشگاه‌ها هم از راکد بودن به فضاهای پر خروشی برای جوانی بدل می‌شوند.