گفت‌وگو با مجید پتکی، بازیگر سرهنگ ثریا
نقشی که نباید لو می‌رفت
مجید پتکی از‌جمله بازیگرانی است که پله‌پله و با طی مراحل درست به سطح اول سینما و تلویزیون رسید. از میانه‌های دهه 70 کار تئاتر می‌کرد و بعد هم به‌واسطه دوستی با زنده‌یاد فرهاد پاک‌سرشت(نویسنده و کارگردان تئاتر و تلویزیون) راهی شبکه استانی گیلان(باران) شد و بعدتر به‌تدریج در تولیدات شبکه‌های سراسری خودی نشان داد.
او با تکیه بر چهره و صدای پرراز و رمزش، قابلیت ایفای طیف متفاوتی از نقش‌ها را دارد و خوشبختانه در این چند سال اخیر، به‌خوبی از این ویژگی او در نقش‌های مهم‌تر و تعیین‌کننده‌تر استفاده می‌شود که یکی از نمونه‌های اخیرش بازی در نقش مرموز ناصر روغنگیر در سرهنگ ثریا است.
ابتدا به‌عنوان یک هنرمند موفق شهرستانی که حالا در کارهای مرکز حضور دارید، چه حرفی برای هنرمندان جوانی دارید که در شهرستان‌ها کار می‌کنند و شاید امید چندانی به آینده و موفقیت نداشته باشند.
ماحصل 30 سال فعالیت هنری را در چند جمله خطاب به این دسته از هنرمندان می‌گویم؛ این‌که سینمای ایران، سینمای همه کشور ایران و تلویزیون ملی، تلویزیون یک ملت است، بنابراین در جذب نیروهایش هم همین‌طور است، چه نیروهای جلوی دوربین چه پشت دوربین. ما در تلویزیون و سینما بندرت هنرمندان غیرشهرستانی می‌بینیم. فصل مشترک همه این گروه از هنرمندان این است که سختی قدم گذاشتن در این مسیر را تحمل کردند. اگر هدف رسیدن به جایگاهی است که مدت‌ها منتظرش بودید، باید تلاش و باور کنید هنرمندان فعال در سینما و تلویزیون، برگزیده‌های استا‌ن‌های مختلف کشور هستند. همچنین به افزایش مدام مهارت و قدرت رقابت خود برای رسیدن به موفقیت فکر کنید.
صدا و چهره‌تان ویژگی‌های قابل اشاره‌ای دارد و در یاد مخاطب می‌ماند. ترکیب چشم‌های سبز و صدای گرم و طمانینه در بازی، یک جور رمز و راز و چه بسا مرموزبودن در خود دارد که حدس زدن کاراکتر را برای مخاطب سخت می‌کند. یکی از متاخرترین این نمونه‌ها همین نقش مرموز و ضدقهرمان در «سرهنگ ثریا» است. توضیحی درباره این ویژگی تیپیکال و ریختاری می‌دهید و این‌که در سرهنگ ثریا برای همراهی مخاطب و غافلگیری او در اواخر فیلم با تکیه بر این خصوصیت چه کردید؟
البته شما درباره صدا و چهره من لطف دارید اما اگر این طور است خدا را شاکرم. البته اگر هم این طور نبود، باز هم خدا را مثل همیشه شاکر بودم. معتقدم به تعداد آدم‌های اطرافم نقش‌ها فراوان است. اصولا آدم‌های مجهول را به راحتی نمی‌شود به باطن‌شان پی برد، اینها برایم جذاب هستند. شاید به همین دلیل ناخودآگاه من هم، طالب پذیرش چنین نقش‌هایی است و این ویژگی به قول شما در چهره، نگاه و صدایم دیده می‌شود. شاید باز به همین خاطر باشد که کارگردان‌ها نقش‌هایی پر رمز و راز را برای بازی به من پیشنهاد می‌دهند. احتمالا یکی از دلایل خانم عاج برای بازی در سرهنگ ثریا و چنین نقشی هم از همین ویژگی ناشی می‌شود. از آنجایی که نباید نقش ناصر روغنگیر لو می‌رفت، باید کاملا به شکل مرموزی خنثی می‌بودم تا مخاطب را تا لحظه افشای نقش در وضعیتی نامشخص بین نقش مثبت و منفی نگه دارم. از آنجایی که همیشه شنونده خوبی برای کارگردان‌ها هستم، به خواسته‌های خانم عاج توجه کردم. امیدوارم هم ایشان و هم تماشاگران محترم از ایفای این نقش راضی باشند.
همکاری با لیلی عاج چطور بود؟
همیشه صددرصد توان خودم را برای کارگردان‌ها می‌گذارم، مخصوصا کسانی مثل خانم عاج که از تئاتر به سینما می‌آیند. ایشان سال‌ها کارگردانی تئاتر کردند و در این زمینه بسیار موفق بودند. درک متقابل و تعامل خوبی در سرهنگ ثریا با خانم عاج داشتم و پیشنهادهایی برای نقش می‌دادم که ایشان بخشی را می‌پذیرفت و در مواردی هم نظر خودشان را داشت که درنهایت این تصمیمات منجر به اتفاقات خوبی برای فیلم شد.
مهم‌ترین ویژگی فیلم سرهنگ ثریا را چه می‌دانید؟
این فیلم پیامی به جوان‌هاست تا به افکار پیرامون‌شان دقت و توجه کنند و شیفته فکر و عقیده‌ای نشوند که می‌خواهد انسانیت و اصول زندگی شخصی‌شان را پایمال کند. انسان برای این آفریده شده که درست زندگی و فکر کند، نه این‌که از مسیر اصلی زندگی خارج شود. نسل جدید ما که چیزی درباره سازمان منافقین نمی‌داند، با دیدن این فیلم کمی روشن می‌شود که این گروهک چه بر سر افکار جوانان دهه‌های 40 و 50 آورد.
ابتدا به‌عنوان یک هنرمند موفق شهرستانی که حالا در کارهای مرکز حضور دارید، چه حرفی برای هنرمندان جوانی دارید که در شهرستان‌ها کار می‌کنند و شاید امید چندانی به آینده و موفقیت نداشته باشند.
ماحصل 30 سال فعالیت هنری را در چند جمله خطاب به این دسته از هنرمندان می‌گویم؛ این‌که سینمای ایران، سینمای همه کشور ایران و تلویزیون ملی، تلویزیون یک ملت است، بنابراین در جذب نیروهایش هم همین‌طور است، چه نیروهای جلوی دوربین چه پشت دوربین. ما در تلویزیون و سینما بندرت هنرمندان غیرشهرستانی می‌بینیم. فصل مشترک همه این گروه از هنرمندان این است که سختی قدم گذاشتن در این مسیر را تحمل کردند. اگر هدف رسیدن به جایگاهی است که مدت‌ها منتظرش بودید، باید تلاش و باور کنید هنرمندان فعال در سینما و تلویزیون، برگزیده‌های استا‌ن‌های مختلف کشور هستند. همچنین به افزایش مدام مهارت و قدرت رقابت خود برای رسیدن به موفقیت فکر کنید.
صدا و چهره‌تان ویژگی‌های قابل اشاره‌ای دارد و در یاد مخاطب می‌ماند. ترکیب چشم‌های سبز و صدای گرم و طمانینه در بازی، یک جور رمز و راز و چه بسا مرموزبودن در خود دارد که حدس زدن کاراکتر را برای مخاطب سخت می‌کند. یکی از متاخرترین این نمونه‌ها همین نقش مرموز و ضدقهرمان در «سرهنگ ثریا» است. توضیحی درباره این ویژگی تیپیکال و ریختاری می‌دهید و این‌که در سرهنگ ثریا برای همراهی مخاطب و غافلگیری او در اواخر فیلم با تکیه بر این خصوصیت چه کردید؟
البته شما درباره صدا و چهره من لطف دارید اما اگر این طور است خدا را شاکرم. البته اگر هم این طور نبود، باز هم خدا را مثل همیشه شاکر بودم. معتقدم به تعداد آدم‌های اطرافم نقش‌ها فراوان است. اصولا آدم‌های مجهول را به راحتی نمی‌شود به باطن‌شان پی برد، اینها برایم جذاب هستند. شاید به همین دلیل ناخودآگاه من هم، طالب پذیرش چنین نقش‌هایی است و این ویژگی به قول شما در چهره، نگاه و صدایم دیده می‌شود. شاید باز به همین خاطر باشد که کارگردان‌ها نقش‌هایی پر رمز و راز را برای بازی به من پیشنهاد می‌دهند. احتمالا یکی از دلایل خانم عاج برای بازی در سرهنگ ثریا و چنین نقشی هم از همین ویژگی ناشی می‌شود. از آنجایی که نباید نقش ناصر روغنگیر لو می‌رفت، باید کاملا به شکل مرموزی خنثی می‌بودم تا مخاطب را تا لحظه افشای نقش در وضعیتی نامشخص بین نقش مثبت و منفی نگه دارم. از آنجایی که همیشه شنونده خوبی برای کارگردان‌ها هستم، به خواسته‌های خانم عاج توجه کردم. امیدوارم هم ایشان و هم تماشاگران محترم از ایفای این نقش راضی باشند.
همکاری با لیلی عاج چطور بود؟
همیشه صددرصد توان خودم را برای کارگردان‌ها می‌گذارم، مخصوصا کسانی مثل خانم عاج که از تئاتر به سینما می‌آیند. ایشان سال‌ها کارگردانی تئاتر کردند و در این زمینه بسیار موفق بودند. درک متقابل و تعامل خوبی در سرهنگ ثریا با خانم عاج داشتم و پیشنهادهایی برای نقش می‌دادم که ایشان بخشی را می‌پذیرفت و در مواردی هم نظر خودشان را داشت که درنهایت این تصمیمات منجر به اتفاقات خوبی برای فیلم شد.
مهم‌ترین ویژگی فیلم سرهنگ ثریا را چه می‌دانید؟
این فیلم پیامی به جوان‌هاست تا به افکار پیرامون‌شان دقت و توجه کنند و شیفته فکر و عقیده‌ای نشوند که می‌خواهد انسانیت و اصول زندگی شخصی‌شان را پایمال کند. انسان برای این آفریده شده که درست زندگی و فکر کند، نه این‌که از مسیر اصلی زندگی خارج شود. نسل جدید ما که چیزی درباره سازمان منافقین نمی‌داند، با دیدن این فیلم کمی روشن می‌شود که این گروهک چه بر سر افکار جوانان دهه‌های 40 و 50 آورد.