به خدا باور داریم
در این مدتی که درگیر پیگیری اخبار غزه بودم نکته‌های زیادی توجهم را به خود جلب کرد. بعضی از آنها ارزش خبری داشتند و در صفحات و ستون‌ها و مقاله‌های مختلف به آنها اشاره شد اما بعضی موارد و نکته‌ها در زمره بافت گفتار یا به عبارت ساده‌تر پیام پنهان در کلام می‌رود.
یکی از این نکات روح حاکم بر کامنت‌های صفحه‌های مختلف است. آنچه در صفحه یک آشپز عرب یا اینفلوئنسر آفریقایی و اروپایی حامی فلسطین حس می‌کنیم متفاوت است از کامنت‌های زیر صفحه یک بازیگر آمریکایی مخالف/ موافق جنگ غزه. در صفحه بازیگر، شهروندان آمریکایی با هم بحث و جدل دارند، توهین می‌کنند، حقایق تاریخی را در جواب هم می‌فرستند. این وضعیت در صفحات خبری غربی حتی جدی‌تر هم می‌شود، ولی علاوه بر بحث‌کننده‌ها، گروهی دیگر هم حضوری پررنگ دارند که من اسم‌شان را گذاشته‌ام «باورمندان آمریکایی».
ما به آمریکا باور داریم
غالب این افراد آمریکایی‌هایی هستند به‌شدت معتقد به روح آمریکایی. این افراد به آمریکایی بودن خود می‌بالند، همه جا حق را به کشورشان و سیاست‌های دولت‌های‌شان می‌دهند. حتی اگر مخالف رئیس‌جمهور وقت باشند، تمام‌قد از او دفاع می‌کنند، چون او نماینده و چهره کشورشان است. پرچم آمریکا برای‌شان در حد وحی منزل مقدس است و باید در هر شرایطی به آن احترام گذاشت. عمیقا باور دارند که حضور نظامی و سیاسی آمریکا در اقصی نقاط جهان لازم و ضروری است و اگر این حضور نباشد امنیت شهروندان آمریکا در خاکش به خطر می‌افتد. درنهایت، نیروی نظامی آمریکا را بی‌نظیر، نشان افتخار و دلیل برتری خود بر همه دنیا می‌دانند. به اعتبار این نیرو همه را مسخره و حتی تهدید می‌کنند. بارها در مکالمات‌مان به خود من گفته‌اند اراده کنیم شما را از روی زمین پاک می‌کنیم و اگر تا به‌حال چنین نکرده‌ایم لطف ما به شما تروریست‌ها(!) بوده است. اینها را نه سیاستمدار و نظامی آمریکایی که جوانان و نوجوانان معمولی‌شان می‌گویند.
ما به چه باور داریم؟
صادقانه بگویم این موقعیت دست بالایی که این افراد حس می‌کنند و به اعتبار آن به این راحتی هر ملت و گروهی را تحقیر می‌کنند همیشه عصبانی‌ام می‌کرد. واقعیت تلخ این بود که حس حقارت را با موفقیت منتقل کرده بودند. همان حقارتی که زمان شهادت سردار عزیزمان با تمام وجودم حس کردم و هنوز هم از تنم بیرون نرفته است. انگار بزرگ‌تر خانه ما نتوانسته بود طوری از ما اهالی خانه حمایت کند که شرور محله و نوچه‌ها و طرفدارهایش جرات عربده‌کشی نداشته باشند. برایم زجرآور بود که یک فرد عادی و بی‌منصب آمریکایی، صرف آمریکایی بودن به سردار بلندمرتبه ما توهین می‌کرد و مردم ما را انسان نمی‌دید.
ما به حزب خدا اعتماد داریم
چند روز پیش همه با خنده ویدئوی ماهیگیر ایرانی را دست به دست می‌کردند این بار تهدید نه از سمت یک آمریکایی که یک ایرانی باورمند بود. باوری که این فرد عادی و بی‌منصب به اقتدار و توان نیروهای امنیتی‌اش داشت باعث شده بود از داخل قایق ساده‌اش، آن ناو غول‌پیکر را تهدید کند. کاری که هنوز برای خیلی از شهروندان جهان حتی در فکر و تصور هم قفل است، چه رسد به عمل. این ماهیگیر نترسید که مبادا ناو آمریکایی من و همه شهرم را «با یک کلید نابود کند»، بلکه به پشتوانه باور به عزم جدی نهادهای نظامی و امنیتی کشورش «آب‌های سرزمینی» را برای آن ناو و همه نهادهای پشت آن بازتعریف کرد. آن‌قدر در این کار جدی بود که اپراتور سپاه روی بی‌سیم آمد و به او گفت ما خودمان حواس‌مان هست. شما به کارت برس! فکر می‌کنم این دو پیام فارسی کافی بود تا آمریکا هر سیگنالی را که لازم است دریافت کند.
«ما به‌خدا باور داریم» عبارتی‌است که در دوران جنگ سرد و تقابل آمریکا با کمونیسم شوروی، روی دلارهای آمریکایی چاپ می‌شد.
عطیه عیار | نویسنده و مترجم
ما به آمریکا باور داریم
غالب این افراد آمریکایی‌هایی هستند به‌شدت معتقد به روح آمریکایی. این افراد به آمریکایی بودن خود می‌بالند، همه جا حق را به کشورشان و سیاست‌های دولت‌های‌شان می‌دهند. حتی اگر مخالف رئیس‌جمهور وقت باشند، تمام‌قد از او دفاع می‌کنند، چون او نماینده و چهره کشورشان است. پرچم آمریکا برای‌شان در حد وحی منزل مقدس است و باید در هر شرایطی به آن احترام گذاشت. عمیقا باور دارند که حضور نظامی و سیاسی آمریکا در اقصی نقاط جهان لازم و ضروری است و اگر این حضور نباشد امنیت شهروندان آمریکا در خاکش به خطر می‌افتد. درنهایت، نیروی نظامی آمریکا را بی‌نظیر، نشان افتخار و دلیل برتری خود بر همه دنیا می‌دانند. به اعتبار این نیرو همه را مسخره و حتی تهدید می‌کنند. بارها در مکالمات‌مان به خود من گفته‌اند اراده کنیم شما را از روی زمین پاک می‌کنیم و اگر تا به‌حال چنین نکرده‌ایم لطف ما به شما تروریست‌ها(!) بوده است. اینها را نه سیاستمدار و نظامی آمریکایی که جوانان و نوجوانان معمولی‌شان می‌گویند.
ما به چه باور داریم؟
صادقانه بگویم این موقعیت دست بالایی که این افراد حس می‌کنند و به اعتبار آن به این راحتی هر ملت و گروهی را تحقیر می‌کنند همیشه عصبانی‌ام می‌کرد. واقعیت تلخ این بود که حس حقارت را با موفقیت منتقل کرده بودند. همان حقارتی که زمان شهادت سردار عزیزمان با تمام وجودم حس کردم و هنوز هم از تنم بیرون نرفته است. انگار بزرگ‌تر خانه ما نتوانسته بود طوری از ما اهالی خانه حمایت کند که شرور محله و نوچه‌ها و طرفدارهایش جرات عربده‌کشی نداشته باشند. برایم زجرآور بود که یک فرد عادی و بی‌منصب آمریکایی، صرف آمریکایی بودن به سردار بلندمرتبه ما توهین می‌کرد و مردم ما را انسان نمی‌دید.
ما به حزب خدا اعتماد داریم
چند روز پیش همه با خنده ویدئوی ماهیگیر ایرانی را دست به دست می‌کردند این بار تهدید نه از سمت یک آمریکایی که یک ایرانی باورمند بود. باوری که این فرد عادی و بی‌منصب به اقتدار و توان نیروهای امنیتی‌اش داشت باعث شده بود از داخل قایق ساده‌اش، آن ناو غول‌پیکر را تهدید کند. کاری که هنوز برای خیلی از شهروندان جهان حتی در فکر و تصور هم قفل است، چه رسد به عمل. این ماهیگیر نترسید که مبادا ناو آمریکایی من و همه شهرم را «با یک کلید نابود کند»، بلکه به پشتوانه باور به عزم جدی نهادهای نظامی و امنیتی کشورش «آب‌های سرزمینی» را برای آن ناو و همه نهادهای پشت آن بازتعریف کرد. آن‌قدر در این کار جدی بود که اپراتور سپاه روی بی‌سیم آمد و به او گفت ما خودمان حواس‌مان هست. شما به کارت برس! فکر می‌کنم این دو پیام فارسی کافی بود تا آمریکا هر سیگنالی را که لازم است دریافت کند.
«ما به‌خدا باور داریم» عبارتی‌است که در دوران جنگ سرد و تقابل آمریکا با کمونیسم شوروی، روی دلارهای آمریکایی چاپ می‌شد.
عطیه عیار | نویسنده و مترجم