چیزی که از همان ابتدای روایت نویسنده از جنایت‌ها و روند داستان، دستگیر خواننده می‌شود، مشخص می‌کند که جنس جنایت و سیر داستان، چقدر با ژانر کلاسیک ادبیات جنایی ــ پلیسی آن‌چنان که به طور مثال در آثار آگاتا کریستی یا ادگار آلن‌پو می‌بینیم متفاوت است. تبر نه خشن است و نه پیچیدگی خاصی دارد. روایت سر راست و سیر داستان خطی است و ما درگیر توصیفات طولانی نمی‌شویم. در روایت نویسنده از جنایت‌های شخصیت اول داستان، اتفاقا هیچ نقطه تاریک، مبهم یا معماگونه‌ای نظیر آثار کلاسیک نمی‌بینیم. همه چیز مشخص است، قاتل، انگیزه و قربانی. چیزی که اثر دانلد ادوین وست لیک را به اثری مورد توجه تبدیل می‌کند، منطق راوی در توجیه جنایت‌هایش و نسبت آن با تجربه‌ یک فرد متعلق به طبقه متوسط جامعه است. این که چطور یک انسان معمولی و مسئولیت‌پذیر تبدیل به یک جنایتکار بی‌تفاوت و بی‌عاطفه می‌شود. جنایتکار ماجرا نه دچار یاس فلسفی مورسوی بیگانه آلبر کامو است و نه ردی از مکافات جنایت راسکولنیکف داستایوفسکی در او می‌بینیم.