افراد زیادی چه غربی، چه آسیایی و چه آفریقایی با این سؤال بزرگ حیرت وحتی عصبانیت خود را مطرح کرده‌اند. واقعا هم وقتی از بیرون به قضیه نگاه می‌کنی ظاهر قشنگی ندارد. مردم دنیا حق دارند بپرسند چرا در شرایطی که دو جنگ بزرگ، یکی روسیه و اوکراین و دیگری اسرائیل و فلسطین درجریان است، دو کشور دیگر به جان هم افتاده‌اند یا حق دارند نگران وقوع جنگ جهانی دیگری شوند. اما وقتی بخواهی زاویه دوربین را بیاوری نزدیک‌تر وازجزئیات بگویی، آن‌وقت می‌توان هرآدم اهل اندیشه‌ای را حداقل به فکر فرو برد. مشابه این اتفاق برای فلسطین هم افتاد. صبح۷اکتبر همه جهان شنید که گروهی به یک فستیوال حمله کردند و تعدادی را کشتند و جمعی را به اسارت بردند. ظاهر ماجرا حاکی از گروهی متجاوز بود و طبیعتا رژیم‌صهیونیستی حق داشت از خود دفاع کند. اما ارتش رسانه‌ای فلسطینی پابه‌پای نیروی پارتیزانی وارد کار شد و هنوز مثل روز اول محکم و پرقوا فعال است.ما این بخش را کم داریم. اصلا نداریم. بخشی که به‌طور فراگیر و همزمان و البته با یک هدف، وضعیت شکننده امنیتی ما را برای همه فریاد بزند. آن‌کس که اهل شنیدن و تامل باشد، هم زاویه دید و دلیل ما را می‌شنود وهم اتهام‌های سنگینی را که علیه ما مطرح کرده، کنار می‌گذارد. اما شاید مشکل ما پیش ازرسانه، همین «ما» باشد. آنچه دراین صد و اندی روز دیدیم این بود که فلسطینی‌ها یک ما دارند. این ما انگیزه، هدف‌وعشق مشترکی دارد به نام سرزمین اشغال‌شده. آیا ایرانی‌ها این ما را دارند؟ حاضرند با وجود همه اختلاف‌نظرها در چنین شرایطی در برابر غیر و غریبه بایستند و بگویند کشور ما در خطر است پس همه با هم روشنگری کنیم؟
بدون شک توجه به ابعاد رسانه‌ای و روشنگری بارسانه امراست که باید به خوبی به آن توجه کنیم. زیرا اگرما این موضوع را درنظرنگیریم رسانه‌های معاند در‌جهت وارونه‌سازی اخبارورویدادها به گونه‌ای عمل می‌کنند که نتایج خوبی به‌همراه نخواهد داشت. به خصوص برای نسل نوجوان و جوان که نیاز دارند روایت‌هایی حقیقی را بشنوند و با بن اندیشه های انقلاب  و ایران آشنا شوند.