این دو شامل لیلـه‌الرغایب و ایام‌البیض است که من تازه کمی با عظمت آن روبه‌رو شدم. زیرا این عظمت به تو اجازه تفکر درباره واقعیت خود و اعمالت می‌دهد و تو را به آرامشی عمیق برای گذر از رنج‌های سخت دعوت می‌کند. مرارت‌هایی که در روابط انسانی، دنیا، مبارزه با شیطان و نفس حاصل می‌شود و گاهی از مبارزه با آن سست می‌‌شویم و سپس به خاموشی عادت می‌کنیم. داستانی که حکایت من است و دو سه سالی به آن در خلوتم فکر می‌کنم. البته این خلوت با خلوت سفارش‌شده علمای دین از زمین تا آسمان تفاوت دارد و فقط گاهی بعد نمازم سعی در تمرکز ذهن می‌کنم تا ببینم از خداوند عالم چه چیزی را طلب کنم؟ خواسته‌ای که نمی‌دانم باید کدام نیاز یا هوا یا نقصم را پوشش دهد. به‌این سبب چند سالی ا‌ست فکر شرکت در اعتکاف افتادم، بالاخره هم سال گذشته در مسجد دانشگاه الزهرا خدا مرا دعوت کرد. پس به‌سرعت یاد آن آیه‌ای افتادم که در شب تولد 29 سالگی‌ام در آیه 29 سوره رعد برایم باز شد؛ معنای آن چنین بود: «‌و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کردند، برای آنها خوشی و فرجامى نیکو خواهد بود.» پس با خود گفتم برای عاقبت به‌خیر شدنت گام بردار؛ اما خب کاملا خالی بودم که در این سه روز چه از پروردگار بخواهم یا چه کنم که به او وصل شوم. خیالی که شهید حاج‌قاسم سلیمانی برای آن 40 سال در کوه‌ها، دشت‌ها و بیابان‌ها به‌دنبالش می‌دوید و اکنون من می‌خواستم با گذراندن سه روز طی کنم.