قهرمانانی بلدِ راه
به خاطر سال‌ها مستندسازی، تحصیل در هنرستان روایت فتح و کار کردن در روایت فتح آخر دهه 70 و ابتدای دهه 80 و ساختن مستندهای جنگ، کم و بیش این قهرمانان، فرماندهان و شخصیت‌ها را می‌شناختم اما از این‌که خیلی از این قهرمانان کشورمان در حد اسم یک اتوبان باقی مانده بودند و هیچ کاری درباره آنها انجام نمی‌شد، خیلی آزار می‌دیدم.
برای حضور در اولین نمایش مردمی ما که در هروی سنتر بود، از اتوبان صیاد می‌گذشتم و به خاطر ترافیک وبارندگی داشتم از یک مسیریاب استفاده می‌کردم که مسیریاب به من گفت 300متر دیگر وارد زین‌الدینِ شرق شوید.احساس عجیبی به من دست داد.بارها این را درطول این چند سال ازمسیریاب‌ها شنیده بودم اما آن لحظه به خودم گفتم دارم می‌روم تا برای اولین‌بار با مردم فیلم مجنون را ببینم. آیا می‌شود بعد ازنمایش‌های مختلف فیلم در جشنواره واکران عمومی فیلم، زین‌الدین ازاسم اتوبان درذهن مردم تبدیل به قهرمان واقعی شود که در واقعیت هم وجود داشت؟ آیا این فیلم به تنهایی می‌تواند این کار را کند و ما می‌توانیم در این مسیر نقش داشته باشیم؟ این یکی از بزرگ‌ترین دغدغه‌های من است. دلیل ورودم از سینمای مستند به سینمای داستانی صرفا ماهیت سینمای داستانی نبود و الان هم نیست. مسأله من مهدی زین‌الدین و معرفی او و مجید زین‌الدین، جواد دل آذر، رضا حسن‌پور، ساعدی و خیلی‌های دیگر بود. امیدوارم این اتفاق بیفتد و این قهرمانان در ذهن مردم باقی بمانند.